Postanowienie NSA z 7 stycznia 2010 r., I OZ 1175/09

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 7 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt III SAB/Wr 5/09 odrzucające zażalenie D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 sierpnia 2009 r., sygn. akt III SAB/Wr 5/09 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt III SAB/Wr 5/09 umarzającego postępowanie

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch

Sprawa

w sprawie ze skargi D. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznania zażalenia od postanowienia Burmistrza Gminy T. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 16 października 2009 r. sygn. akt III SAB/Wr 5/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, powołując się na art. 178 w związku z art. 194 § 4 i art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej powoływanej jako: P.p.s.a., odrzucił zażalenie D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 sierpnia 2009 r. odrzucające skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt III SAB/Wr 5/09 umarzającego postępowanie w sprawie ze skargi D. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznania zażalenia od postanowienia Burmistrza Gminy T. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości.

W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 194 § 1 pkt 7 P.p.s.a. - zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej. Zgodnie natomiast z przepisem art. 194 § 4 P.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego bądź doradcę podatkowego, lub inne osoby wymienione w art. 175 § 2 i § 3 P.p.s.a. Sąd doręczając postanowienie pouczył stronę o środkach zaskarżenia i wymogach z tym związanych. Ponieważ przedmiotowe zażalenie nie było sporządzone przez żadną z tych osób, dotknięte było nieusuwalnym brakiem - powodującym jego odrzucenie.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła D. W. Strona skarżąca, jak należy wnosić z całości wywodów zawartych w środku odwoławczym, zaskarżyła postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu zarzuciła naruszenie zasady praworządności pozbawiając w ten sposób stronę prawa do obrony własności nieruchomości, poprzez udaremnienie rozgraniczenia nieruchomości na wniosek właścicieli.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie jako bezzasadne podlega oddaleniu.

Wbrew twierdzeniom skarżącej, Sąd I instancji słusznie ocenił, iż wniesione przez skarżącą zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej jest dotknięte brakiem nieusuwalnym w trybie art. 49 P.p.s.a. Badane zażalenie sporządziła osobiście D. W., nie legitymując się uprawnieniami wymaganymi od osób wymienionych w art. 175 § 2 i § 3 P.p.s.a. czym naruszyła obowiązek wynikający z art. 194 § 4 P.p.s.a. Stosownie bowiem do tego przepisu zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, bądź którykolwiek z podmiotów wymienionych w art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie strona skarżąca wnosząc zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 sierpnia 2009 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, nie dopełniła powyższego wymogu, mimo że została o nim pouczona. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 października 2009 r. sygn. akt III SAB/Wr 5/09 prawidłowo odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne, ponieważ strona nie należy do grupy podmiotów wymienionych w powyższych przepisach.

Należy przy tym zauważyć, że wnioskodawczyni permanentnie nie stosuje się do pouczeń Sądu o sposobie i trybie zaskarżenia, przez co jej zażalenie, a wcześniej skarga kasacyjna, zostały uznane za niedopuszczalne. Przekonanie zaś skarżącej o słuszności swoich roszczeń jest bez znaczenia dla merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienia, bowiem w postępowaniu zażaleniowym Sąd ocenia tylko to, czy istotnie doszło do naruszenia normy art. 194 § 4 P.p.s.a.

W tej sytuacji zarzuty przytoczone w uzasadnieniu zażalenia, które w znacznej mierze mają charakter obraźliwy, a zarazem wykraczające poza ramy środka odwoławczego należy uznać za niepodlegające ocenie sądu odwoławczego.

Mając na uwadze wszystkie wyżej opisane okoliczności faktyczne i argumenty prawne Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i orzekł jak na wstępie z mocy art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.