Postanowienie NSA z 8 października 2015 r., I OZ 1175/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 8 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. S.-R. na postanowienie z dnia 26 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 853/14 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata

Sprawa

w sprawie ze skargi T. S.-R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego postanawia oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Maciej Dybowski przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 853/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił T. S-R (dalej skarżąca) przyznania prawa pomocy.

Skarżąca pismem z dnia 19 marca 2015 r. wniosła o wydanie wyroku wraz z uzasadnieniem i o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych, i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia skargi kasacyjnej.

Wezwana do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy i poinformowana, że z mocy ustawy jest zwolniona w sprawie od uiszczania kosztów sądowych, skarżąca - wnosząc o ustanowienie dlań adwokata z urzędu -nadesłała formularz PPF, w którym wskazała, że prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie, posiada mieszkanie własnościowe spółdzielcze i otrzymuje emeryturę w wysokości 766,89 zł netto miesięcznie.

Zarządzeniem z 11 maja 2015 r. wezwano skarżącą do przedłożenia w terminie 7 dni dokumentów, z których wynikałaby wysokość otrzymywanych przez skarżącą w okresie ostatnich dwu miesięcy świadczeń emerytalnych; wykazu posiadanych przez skarżącą rachunków bankowych (w tym lokat) i wyciągów z tych rachunków za okres ostatnich dwu miesięcy; wykazu ponoszonych miesięcznie wydatków na konieczne utrzymanie siebie wraz z dokumentami potwierdzającymi ich wysokość z ostatnich dwu miesięcy; odpisu zeznania podatkowego skarżącej za 2014 r. wraz z potwierdzeniem jego złożenia w urzędzie skarbowym - pod rygorem rozpoznania jej wniosku na podstawie dokumentów i oświadczeń znajdujących się w aktach sprawy. Wezwanie doręczono skarżącej 1 czerwca 2015 r. W wyznaczonym terminie, który upłynął 8 czerwca 2015 r., skarżąca nie przedłożyła żądanych dokumentów.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazując na podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako ppsa) i powołując orzecznictwo, wyjaśnił zasady udzielania prawa pomocy. Stwierdził, że skarżąca we wniosku podała, że prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie, posiada mieszkanie, innego majątku nie posiada, źródłem jej utrzymania jest emerytura w kwocie 766,89 zł miesięcznie. Wezwana przez Sąd do przedstawienia dokumentów mających zobrazować jej sytuację majątkowo-finansową, skarżąca - ani w wyznaczonym przez sąd terminie, ani dotychczas - nie udzieliła żadnej odpowiedzi. Wobec powyższego, Sąd uznał, że skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania (k. 34, 36-38, 51-55, 57-61 akt sądowych).

Zażalenie (nazwane omyłkowo "skargą") na powyższe rozstrzygnięcie wywiodła T S-R. W zażaleniu skarżąca wniosła o stwierdzenie, że postanowienie to nie istnieje w znaczeniu prawnoprocesowym, gdyż podpisanie sentencji postanowienia przez cały skład orzekający jest warunkiem bezwzględny, jako podstawę prawną podała art. 324 § 3 kpc i uchwałę SN z dnia 26.9.2000 r, III CZP 29/00 (k. 65 akt sądowych).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 243 § 1 ppsa prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania i wniosek ten, jak wyjaśnił Sąd I instancji w uzasadnieniu postanowienia wydanego w tej sprawie, podlega rozpoznaniu na podstawie regulacji prawnych zawartych w ppsa.

Przepisy powyższej ustawy stanowią także podstawę do rozpoznania wniosku przez sąd administracyjny I instancji na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego, co wynika z art. 16 § 2 i art. 260 ppsa. Na podstawie art. 160 i 166 ppsa jeżeli ustawa niniejsza nie przewiduje wydania wyroku, sąd wydaje orzeczenie w formie postanowienia i do postanowień stosuje się wówczas odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zaskarżone postanowienie w sprawie odmowy przyznania prawa pomocy zostało wydane na posiedzeniu niejawnym i postanowienie to jak i uzasadnienie zostało podpisane przez wydającego je sędziego WSA, brak jest podstaw do kwestionowania jego mocy prawnej. Powoływanie się przez skarżącą na art. 324 kpc i uchwałę Sądu Najwyższego jest nieuzasadnione.

Skarżącej przysługuje ustawowe zwolnienie od kosztów sądowych (art. 239 pkt 1 lit. a ppsa). Sąd I instancji prawidłowo wezwał do złożenia w zakreślonym terminie, dodatkowych oświadczeń i dokumentów dotyczących stanu majątkowego i dochodów skarżącej (art. 255 ppsa). Wobec nie nadesłania żądanych oświadczeń i dokumentów, Sąd I instancji prawidłowo odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ppsa), bowiem nie mógł należycie ustalić i ocenić sytuacji rodzinnej i majątkowej skarżącej.

Ze względu na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 197 § 2 ppsa orzekł jak w sentencji.