Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 16 października 2009 r. w sprawie o sygn. akt III SAB/Wr 5/09 pozostawiono bez rozpoznania wniosek skarżącej o dokonanie wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2009 r. sygn. akt III SAB/Wr 5/09 w przedmiocie umorzenia postępowania ze skargi D. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznania zażalenia od postanowienia Burmistrza Gminy T. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości.
Powyższe zarządzenie oparte zostało na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wobec ustalenia, że strona nie uczyniła zadość wezwaniu przewodniczącego z dnia 24 sierpnia 2009 r., którym zobowiązana została do sprecyzowania zawartego w piśmie z dnia 11 sierpnia 2009 r. wniosku o wykładnię postanowienia przez dookreślenie, który fragment orzeczenia jest dla strony niezrozumiały, bądź nasuwa określone wątpliwości i dlaczego.
Zażalenie na powyższe zarządzenie złożyła D. W. Skarżąca, jak należy wnosić z całości wywodów zawartych w środku odwoławczym, zaskarżyła postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jako bezzasadne podlega oddaleniu.
Możliwość dokonania wykładni orzeczenia przewiduje art. 158 powołanej ustawy procesowej. Przepis ten stanowi, że Sąd, który wydał wyrok - odpowiednio także postanowienie i zarządzenie - może w dodatkowym postanowieniu rozstrzygnąć ewentualne wątpliwości co do jego treści. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 października 1978 r., IV CR 144/78), ani nie może usuwać błędów merytorycznych orzeczenia, bowiem temu celowi służą środki zaskarżenia. Ponadto wniosek o wykładnię orzeczenia powinien spełniać wymagania przewidziane dla pisma w postępowaniu sądowym (art. 46 - 47 P.p.s.a.), a także wskazywać przedmiot wątpliwości co do treści orzeczenia, jakie w drodze wykładni mają być usunięte. Nie wystarczy ogólnikowe stwierdzenie, że wyrok lub jego uzasadnienie są niejasne lub same w sobie budzą rozliczne wątpliwości. Strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji wyroku lub jego uzasadnienia są dla strony niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego.
Czynności wstępne dokonane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skutkowały wydaniem zarządzenia z dnia 24 sierpnia 2009 r., którym skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wykładnię orzeczenia. Sąd wyznaczył również, zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a. siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków przedmiotowego wniosku pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Powyższe pismo skarżąca otrzymała w dniu 11 września 2009 r. (k.
85) jednak w zakreślonym terminie nie uzupełniła wskazanych braków formalnych. Fakt nieusunięcia braków wniosku o wykładnię orzeczenia stanowi przesłankę do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, tj. bez merytorycznego odniesienia się do jego żądania. Zresztą z samej treści wniosku z dnia 11 sierpnia 2009 r. trudno odczytać rzeczywiste intencje strony, która nie podaje w jakim zakresie owe rozstrzygnięcie jest dla niej niezrozumiałe. Skarżąca ograniczyła się jedynie do polemiki z uzasadnieniem rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2009 r., zmierzającej do nowej interpretacji orzeczenia, zgodnie z subiektywnym zapatrywaniem wnioskodawczyni.
Ponadto należy zauważyć, iż tego rodzaju argumenty, które bardziej służą uzasadnieniu środka odwoławczego, uniemożliwiły merytoryczne odniesienie się do tego wniosku i nadanie prawidłowego biegu. Z chwilą wydania orzeczenia strona powinna zastanowić się, jeżeli wyrok budzi jej wątpliwości, nad środkiem prawnym, z którego chce skorzystać. Wniosek o wykładnię wyroku ma zupełnie inny charakter prawny, niż środek odwoławczy i nie może zastępować tego drugiego.
Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.