Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 października 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 929/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw [...] Sp. z o. o. z siedzibą w W. od opisanego w sentencji zarządzenia referendarza sądowego.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 26 lipca 2016 r. wezwano [...] Sp. z o. o. z siedzibą w W. do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu poprzez jego podpisanie – zgodnie z zasadami reprezentacji określonymi w KRS wnoszącego sprzeciw - lub złożenie podpisanego egzemplarza sprzeciwu, w terminie 7 dni, pod rygorem jego odrzucenia. Wyznaczony termin upłynął bezskutecznie w dniu 5 września 2016 r. Pomimo prawidłowego wezwania, zawierającego pouczenie o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności, sprzeciw nie został podpisany, jak również nie został nadesłany podpisany egzemplarz sprzeciwu. Z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego sprzeciwu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Zażalenie nań złożyła K. B. – prezes zarządu, wnosząc o jego uchylenie w całości i twierdząc, że sprzeciw został podpisany zgodnie z zasadami reprezentacji Spółki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 259 § 1 P.p.s.a., od postanowień referendarzy sądowych, wydanych na posiedzeniu niejawnym co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia tego postanowienia. Wedle brzmienia art. 45 P.p.s.a. sprzeciw jest pismem procesowym. Po myśli art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie (art. 49 § 1 P.p.s.a.). Zgodnie zaś z treścią art. 259 § 2 P.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Wniesiony w sprawie sprecyzowany wyżej sprzeciw nie został podpisany, co jest okolicznością bezsporną. W związku z tym Sąd I instancji prawidłowo wezwał Spółkę do uzupełnienia jego braku formalnego poprzez podpisanie lub złożenie podpisanego egzemplarza sprzeciwu, zgodnie z zasadami reprezentacji określonymi w KRS, określając termin oraz rygor niewykonania tego wezwania. Nieuzupełnienie braku formalnego sprzeciwu uniemożliwiało nadanie temu pismu właściwego biegu. W związku z powyższym należy uznać, że spełniona została przesłanka obligująca Sąd I instancji do odrzucenia sprzeciwu, określona w art. 259 § 2 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu, w związku z czym zażalenie na to postanowienie należało oddalić na podstawie art. 184 w zw. z 197 § 2 P.p.s.a.