Uzasadnienie
Postanowieniem z 18 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu wniosku P. P. wymierzył Dyrektorowi [...] Ośrodka Kultury w N. grzywnę w wysokości 200 złotych za nieprzekazanie w terminie skargi P. P. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, w sprawie ze skargi na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Sąd uwzględnił, że skarga na bezczynność Dyrektora [...] Ośrodka Kultury w N. została wniesiona 26 stycznia 2017 r., natomiast przekazana została do Sądu wraz za aktami i odpowiedzią na skargę w dniu 24 lutego 2017 r. W świetle zaś art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm., dalej: u.d.i.p.) termin do przekazania skargi, akt i odpowiedzi na skargę w sprawach o udostępnienie informacji publicznej wynosi 15 dni od dnia otrzymania skargi. W powyższych okolicznościach, w ocenie Sądu, zaistniały podstawy do wymierzenia grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
O wysokości grzywny Sąd orzekł uwzględniając fakt, że wykonanie ustawowego obowiązku przez organ nastąpiło 14 dni po upływie piętnastodniowego terminu.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Dyrektor [...] Ośrodka Kultury w N. podniósł zarzut naruszenia art. 55 § 1 w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a. poprzez:
- - ukaranie grzywną organu pomimo dochowania 30-dniowego terminu wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a.
- - zastosowanie art. 55 § 1 p.p.s.a. podczas gdy jego literalne brzmienie nie upoważnia do stosowania go w drodze analogii w przypadkach hipotetycznego niedochowania jakichkolwiek innych terminów, niż te określone w art. 54 § 2 p.p.s.a.
- - ukaranie organu grzywną mimo finalnego przekazania skargi jeszcze przed wnioskiem o ukaranie grzywną, co jest równoznaczne z brakiem jakichkolwiek negatywnych konsekwencji dla skarżącego.
Zarzucono również naruszenie art. 21 pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędne zastosowanie w sytuacji, w której skargi na bezczynność wywiedzionej w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 109/17 nie można było zakwalifikować jako postępowania o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 21 pkt 1, odnoszącego się do postępowań sądowoadministracyjnych w zakresie decyzji wydanych na podstawie art. 16 u.d.i.p.
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, rozpoznanie sprawy i orzeczenie o odmowie wymierzenia grzywny, ewentualnie - uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ zobligowany jest przekazać skargę wniesioną za jego pośrednictwem do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Przepisem szczególnym modyfikującym powyższą zasadę jest art. 21 pkt 1 u.d.i.p., w myśl którego do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym, że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.
Z kolei w świetle art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w pełni pogląd przyjęty w orzecznictwie, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco-restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką jej wymierzenia jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że organ nie wypełnił obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p., albowiem w terminie piętnastu dni od dnia otrzymania skargi nie przekazał do Sądu I instancji ani skargi, ani odpowiedzi na nią, ani kompletnych akt administracyjnych. Twierdzenia, jakoby termin 15 dni na przekazanie akt wraz ze skargą i odpowiedzią na nią nie dotyczył spraw, w których przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność, nie znajdują umocowania w obowiązujących przepisach. Zauważyć trzeba, że w tym zakresie art. 21 u.d.i.p. nie precyzuje, by przewidziany w nim termin obejmował tylko sprawy ze skargi na decyzje w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Przepis ten wyraźnie dotyczy "skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej". Tak ogólne sformułowanie nakazuje przyjąć, że regulacja ta obejmuje również skargi na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
W związku z powyższym nie sposób zgodzić się z organem, że w sprawach bezczynności organu przepis art. 21 pkt 1 u.d.i.p. nie znajduje zastosowania. Tym samym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji - stwierdzając uchybienie piętnastodniowego terminu na przekazanie akt i odpowiedzi na skargę - uprawniony był do wymierzenia grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Uwzględniając okoliczności sprawy należy uznać za prawidłowe wymierzenie organowi grzywny w wysokości 200 złotych. Spóźnione o 14 dni wypełnienie ustawowych obowiązków, w sytuacji gdy termin na ich dokonanie wynosi 15 dni, należało uznać za znaczne uchybienie. Uznać zatem należało, że ustalona kwota grzywny odpowiada stwierdzonemu uchybieniu.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.