Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 309/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. Ż. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie z dnia 30 czerwca 2008 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o stanie zdrowia w związku z przejściem na emeryturę.
W uzasadnieniu postanowienia podał, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że wskazane wyżej orzeczenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 30 czerwca 2008 r. Skarga została zaś wniesiona w dniu 6 listopada 2015 r. Zestawiając datę doręczenia zaskarżonej decyzji z datą wniesienia skargi Sąd stwierdził, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. Ostatni dzień terminu do wniesienia skargi upłynął bowiem w dniu 30 lipca 2008 r. Sąd ten nadto wskazał, że postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 309/15, Sąd odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt I OZ 665/16 oddalił zażalenie na ww. postanowienie.
W zażaleniu na powyższe postanowienie A. Ż. wniósł o jego uchylenie i przywrócenie terminu do wniesienia skargi na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie z dnia 30 czerwca 2008 r., a nadto wniósł o jej rozpoznanie.
Podniósł, że Sąd I instancji nie zapoznał się dokładnie ze wszystkimi dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy, nie potrafił ustalić daty doręczenia skarżącemu orzeczenia i w związku z tym terminu do wniesienia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Jak stanowi art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie (...) jest przedmiotem skargi – art. 54 ust. 1 P.p.s.a.
W postępowaniu administracyjnym i w postępowaniu sądowym, ustawodawca wiąże z doręczeniem rozstrzygnięć doniosłe skutki procesowe. Od daty doręczenia rozstrzygnięcia liczyć należy terminy do dokonania określonych, przewidzianych prawem czynności, w tym do wystąpienia z odwołaniem, zażaleniem czy skargą do sądu administracyjnego.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżone orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie z dnia 30 czerwca 2008 r. zostało doręczone skarżącemu w tym samym dniu, tj. 30 czerwca 2008 r., co wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd I instancji prawidłowo ustalił. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi biegł dla skarżącego od dnia 1 lipca 2008 r. i upłynął w dniu 30 lipca 2008 r. Tym samym wniesienia skargi w dniu 6 listopada 2015 r. nastąpiło po upływie terminu ustawowego do jej wniesienia.
Termin w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakim mowa w art. 53 ust. 1 P.p.s.a., jest terminem ustawowym. Niedotrzymanie tego terminu powoduje ujemne skutki procesowe – utratę prawa do skutecznego wniesienia skargi.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., Sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Postanowienie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.).
W tym stanie rzeczy skarga A. Ż., jako wniesiona po upływie przepisanego terminu, podlegała odrzuceniu przez Sąd I instancji.
W konsekwencji nie można przyjąć, że zaskarżone postanowienie narusza konstytucyjną zasadę prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) oraz konstytucyjny zakaz zamykania drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw (art. 77 ust. 2 Konstytucji RP). Obowiązek zagwarantowania skutecznego dostępu do sądu nie oznacza konieczności zagwarantowania stronom bezwarunkowego i nieograniczonego prawa do składania skarg. Wymóg zachowania terminów ustawowych nie stanowi ograniczenia prawa do sądu i jest usprawiedliwiony koniecznością zapewnienia właściwego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.