Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 26 lipca 2016 r., II SA/Wa 964/16, umorzył postępowanie w sprawie ze skargi R. J. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego w sprawie zwolnienia ze służby. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że pismem z 14 czerwca 2016 r. (24 czerwca 2016 r. – data wpływu pisma do Biura Podawczego WSA w Warszawie) R. J. cofnął skargę wniesioną w przedmiotowej sprawie. Zgodnie natomiast z art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako: "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Powyższe oznacza, że skarżący cofając skargę rezygnuje z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał cofnięcie skargi za skuteczne, gdyż nie zmierzało ono do obejścia prawa lub spowodowania utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Stosownie do § 2 powołanego artykułu postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył R. J., wnosząc o jego uchylenie z uwagi na "pominięcie przez Sąd Administracyjny, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne i powoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności art. 156 paragraf 1 pkt 2 kpa – rażące naruszeniem prawa ustalenia właściwego terminu zwolnienia ze służby w Straży Granicznej w związku z art. 157 paragraf 1 – skutecznego obejścia prawa przez MSW i Administracji i Komendanta Głównego Straży Granicznej i uchylenie postanowienia z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] MSW utrzymujące zaskarżone postanowienie z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]". Ponadto, w uzasadnieniu skarżący podniósł zarzuty dotyczące nieprawidłowego, jego zdaniem, rozpoznania sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W związku z art. 193 p.p.s.a., przepis ten ma odpowiednie zastosowanie w niniejszym postępowaniu. W orzecznictwie powszechnie aprobowany jest pogląd, że badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji trafnie uznał, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki, które uniemożliwiałaby skuteczne cofnięcie skargi. Brak było jakichkolwiek okoliczności wskazujących, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa czy też, spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Zatem, Sąd zasadnie na żądanie dysponenta skargi uwzględnił jej cofnięcie, które jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159). Również w zażaleniu strona skarżąca nie uzasadniła dlaczego jej zdaniem postanowienie z 26 lipca 2016 r. o umorzeniu postępowania powinno zostać uchylone.
Natomiast podniesione przez skarżącego w uzasadnieniu zażalenia kwestie dotyczące błędnego, jego zdaniem, oddalenia skargi przez Sąd I instancji wyrokiem z 13 lipca 2004 r., II SA 4784/03, nie mogły być przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszym postępowaniu, albowiem dotyczy ono wyłącznie rozpoznania zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 lipca 2016 r., II SA/Wa 964/16, o umorzeniu postępowania w sprawie ze skargi R. J. z 30 maja 2016 r. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego w sprawie zwolnienia ze służby.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.