Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 995/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi H.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] w przedmiocie nałożenia opłaty za usunięcie, przechowanie i oszacowanie pojazdu: uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Grójeckiego z dnia [...] (pkt 1 wyroku); zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu na rzecz skarżącego H.K. kwotę 4423 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2 wyroku).
W uzasadnieniu Sąd ten podał, że o kosztach orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., przy czym na koszty te składają się: wpis sądowy 806 zł, koszty zastępstwa procesowego 3600 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł.
Zażalenie na postanowienie o kosztach zawarte w punkcie drugim ww. wyroku złożył H.K., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie: 1) § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r., dalej rozporządzenie, poprzez jego zastosowanie w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania postanowienia, podczas gdy Sąd był zobowiązany zastosować ten przepis w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia skargi;
- 2) § 21 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie pomimo wszczęcia sprawy i niezakończenia jej w danej instancji.
Z uwagi na powyższe wniesiono o zmianę powyższego postanowienia poprzez zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu na rzecz skarżącego H.K. kwoty 5623 złote oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego.
W uzasadnieniu podniesiono, że skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w czasie obowiązywania rozporządzenia w brzmieniu ogłoszonym w dniu 5 listopada 2015 r. W tym czasie obowiązywało rozporządzenie w brzmieniu dokonanym zmianą rozporządzenia ogłoszoną w dniu 12 października 2016 r. Jednakże przepisy intertemporalne niniejszego rozporządzenia wskazują, że w do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Oznacza to, że przepisy rozporządzenia w brzmieniu określonym w rozporządzeniu zmieniającym z dnia 3 października 2016 r. znajdują zastosowanie do spraw wszczętych po dniu wejścia w życie nowelizacji, tj. od 27 października 2016 r. Natomiast zgodnie z § 2 rozporządzenia zmieniającego, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W niniejszej sprawie postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym rozpoczęło się przed 27 października 2016 r., wobec czego w brzmieniu tych przepisów zastosowanie do niniejszego postępowania ma stawka z rozporządzenia opiewająca na kwotę 4800 zł, a nie zasądzona w kwota 3600 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. Rozpoznawane zażalenie zostało wniesione w oparciu o wskazaną podstawę i obejmuje punkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2017 r., którym to wyrokiem Sąd ten uwzględnił skargę oraz orzekł o kosztach na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a., przy czym na koszty te składają się wpis sądowy 806 zł, koszty zastępstwa procesowego 3600 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł.
W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że pełnomocnik skarżącego – radca prawny D. J. jest pełnomocnikiem ustanowionym przez skarżącego z wyboru.
Stosownie do § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804) rozporządzenie określa stawki minimalne opłat za czynności radców prawnych, zwane dalej "stawkami minimalnymi". Stosownie do § 2 tego rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy: powyżej 10.000 zł do 50.000 zł – 4800 zł (pkt 5 § 2 rozporządzenia). Rozporządzenie to weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
Jednakże rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1667) wprowadzono zmiany w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, tj. § 2 pkt 5 otrzymał brzmienie: stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000 zł do 50.000 zł - 3600 zł. Rozporządzenie "zmieniające" weszło w życie z dniem 27 października 2016 r. (§ 3 tego rozporządzenia). Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 28 października 2016 r., a wyrok w niniejszej sprawie został wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 20 kwietnia 2017 r.
A zatem postępowanie sądowoadministracyjne wszczęto po dniu wejścia w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r., co oznacza, że nie mogły mieć w sprawie zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., gdzie § 2 pkt 5 przewidywał stawkę minimalną 4800 zł.
Wobec powyższego Sąd I instancji prawidłowo ustalił koszty zastępstwa procesowego na kwotę w kwocie 3600 zł. Suma wysokości wpisu od skargi – 806 zł, kosztów zastępstwa procesowego 3600 zł i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa 17 zł wynosi 4423 zł i taką też kwotę Sąd I instancji zsądził w pkt 2 wyroku od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu na rzecz skarżącego tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego z uwagi na to, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U z 2016 r. poz. 718 ze zm.) nie przewidują możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Przepisy art. 203 i 204 P.p.s.a. przyznają stronie prawo do zwrotu kosztów w postępowaniu kasacyjnym wszczętym skargą kasacyjną od orzeczenia sądu pierwszej instancji oddalającego lub uwzględniającego skargę. Tylko w tych przypadkach Naczelny Sąd Administracyjny zamieszcza w orzeczeniu rozstrzygnięcie o kosztach (art. 209 P.p.s.a.).