Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 466/16 (dalej postanowienie z 25 maja 2016 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] marca 2016 r.) w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że A. Z. (dalej skarżąca), wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji z [...] marca 2016 r. w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego, jednak wniosku tego w żaden sposób nie uzasadniła. Skarżąca nie wykazała, że spełniona została którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ppsa. Sąd podkreślił, że uzasadnienie wniosku winno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (postanowienie NSA z: 30.11.2004 r., GZ 120/04; 18.5.2004 r., FZ 65/04, cbosa). Podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, by ten wyręczając go, niejako z urzędu, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (postanowienie NSA z: 25.4.2012 r., II FSK 498/12; 10.5.2011 r., II FZ 106/11, cbosa; k. 15-17 akt sądowych).
Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wywiodła A. Z., zaskarżając niniejsze postanowienie, zarzucając naruszenie art. 61 § 3 ppsa, przez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji mimo istnienia przesłanek wstrzymania jej wykonania.
Wskazując na ów zarzut wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 25 maja 2016 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że w wyniku braku wiedzy prawniczej nie uzasadniła w sposób dostateczny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podkreśliła, że w toku sprawy podnosiła, że jest osobą bezrobotną i poza stypendium, które przeznaczyła na codzienne potrzeby życiowe nie ma innych dochodów (k. 24-28, 30-32 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Prawidłowość zaskarżonego postanowienia podlega ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pod względem jego zgodności z regulacją zawartą w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej ppsa). Ów przepis dotyczy udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (art. 61 § 1 ppsa). Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 ppsa). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty i oznacza, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z ww. przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Art. 61 § 3 ppsa zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko.
Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 ppsa nie oznacza, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek skarżącego. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (T. Woś, H. Knysiak–Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2016 r., s. 556-557, uw. 1, 2).
Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że wskutek wykonania zaskarżonego postanowienia nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie wskazała konkretnego stanu faktycznego oraz materiału na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Decyzja z [...] marca 2016 r. nie jest decyzją o zwrocie nienależnego świadczenia (art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm.) i nie może stanowić podstawy postępowania egzekucyjnego.
Skarżąca w związku z wykonywaniem pracy na podstawie umowy zlecenia od 18 do 19 października 2011 r., utraciła status osoby bezrobotnej, a w konsekwencji odmówiono jej przyznania prawa do stypendium z tytułu odbywania szkolenia od dnia 5 marca 2012 r., a także przyznania prawa do stypendium za okres odbywania stażu od 22 marca 2013 r. oraz przyznania prawa do stypendium za okres odbywania stażu od dnia 15 listopada 2013 r. (k. 40-42, 47, 52, 55, 59, 73-76 akt administracyjnych). Skarżąca dołączyła do zażalenia wyciąg z konta bankowego ale tylko za okres od 1 maja 2016 r. do 9 czerwca 2016 r. (k. 30 akt sądowych).
Skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy ocenie przesłanek konieczności zastosowania ochrony tymczasowej, Sąd nie może kierować się hipotetycznymi sytuacjami. Z tego względu postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji odpowiada prawu (art. 61 § 3 ppsa).
Odnosząc się do argumentów podniesionych w uzasadnieniu zażalenia, należy podnieść że ewentualna egzekucja nienależnie pobranego świadczenia odbywa się na podstawie przepisów ustawowych, gwarantujących pozostawienie skarżącej kwoty wolnej od zajęcia. Sąd I instancji nie miał obowiązku wzywać skarżącej do uzupełnienia braków wniosku, bowiem brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie jest brakiem formalnym wniosku.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ppsa, oddalił zażalenie.