Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 158/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę C.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że skarżący C.S., działając przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww. decyzję. Jednocześnie ze skargą skarżący uiścił na konto Sądu wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 lutego 2011 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, stosownie do § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) – w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis powyższego zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17 lutego 2017 r., co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy.
Pismem z dnia 23 lutego 2017 r. pełnomocnik skarżącego poinformował, że wpis od skargi został już uiszczony i załączył dowód wpłaty z dnia 21 grudnia 2016 r. Nie uzupełnił natomiast wpisu sądowego, którego dotyczyło wezwanie, o wymaganą kwotę 100 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej p.p.s.a. odrzucił skargę.
Sąd ten podał, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Jeżeli strona inicjująca postępowanie sądowoadministracyjne pomimo wezwania sądu nie uiści należnego wpisu, skarga podlega odrzuceniu (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Sąd I instancji podał, że w niniejszej sprawie, skarżący w dniu 21 grudnia 2016 r. uiścił kwotę 100 zł tytułem wpisu sądowego od skargi wniesionej na decyzję wydaną w przedmiocie zatrzymania mu prawa jazdy. Stosownie do § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wpis stały w sprawach będących przedmiotem niniejszej skargi wynosi 200 zł. Skoro strona skarżąca uiściła tytułem wpisu tylko kwotę 100 zł, została wezwana do uzupełnienia wpisu o brakujące 100 zł wraz z pouczeniem o konsekwencjach nieuzupełnienia wpisu od skargi. Termin do uzupełnienia wpisu sądowego upłynął bezskutecznie w dniu 24 lutego 2017 r. We wskazanym terminie należny wpis od skargi nie został uzupełniony. Z tej przyczyny Sąd I instancji, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił.
W zażaleniu, pełnomocnik skarżącego zaskarżył powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie i umożliwienie merytorycznego rozpoznania skargi.
W uzasadnieniu podniósł, że "postanowienie jest nazbyt restrykcyjne, także w relacji co do profesjonalnego pełnomocnika". Podkreślił, że sformułowanie zawarte w wezwaniu do uzupełnienia uiszczonego wpisu sądowego wprowadziło stronę w błąd, że mylnie nie zaksięgowano na koncie Sądu kwoty 100 zł, a zatem pełnomocnik dołożył wszelkiej staranności, informując Sąd w piśmie z dnia 23 lutego 2017 r., że wpis został uiszczony. W wezwaniu nie wskazano literalnie, że chodzi o kwestię douzupełnienia wpisu. Pełnomocnik analizując wezwanie był przekonany, że chodzi o kwestię niezaksięgowania wpisu w kwocie 100 zł na koncie Sądu w ogóle. Działaniu pełnomocnika nie można zarzucić niestaranności, gdyż analizując wezwanie w zaistniałym stanie faktycznym popełnił uzasadniony błąd, którego konsekwencje nie powinny obarczać skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przewodniczący (z zastrzeżeniem § 2 i 3) wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji zasadnie odrzucił skargę z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego w należnej wysokości.
Wezwanie do uzupełnienia braków fiskalnych skargi zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17 lutego 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji – k. 17). Co prawda pełnomocnik skarżącego nadesłał pismo z dnia 23 lutego 2017 r. zawierające informację, że wpis został uiszczony, załączając dowód wpłaty, jednakże nie uzupełnił w zakreślonym terminie wpisu o brakujące 100 zł.
W zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 lutego 2017 r. wyraźnie wskazano, podkreślając, że pełnomocnika wzywa się do "uzupełnienia uiszczonego wpisu od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] w kwocie 100 zł". Nadto powołano przepis, na podstawie którego Sąd I instancji określił wysokość należnego wpisu.
Od profesjonalnego pełnomocnika wymaga się dokonywania wszelkich czynności procesowych w oparciu o obowiązujące przepisy. Już samo zapoznanie się przez pełnomocnika z przepisem § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – wskazanym w przedmiotowym zarządzeniu – nie pozostawiałoby wątpliwości, ani nie rodziło żadnych domysłów, że chodzi o dopłatę brakującej kwoty wpisu.
A zatem brak uiszczenia wpisu sądowego od skargi we właściwej wysokości skutkował jej odrzuceniem, o czym Sąd I instancji prawidłowo orzekł.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.