Postanowienie NSA z 19 stycznia 2010 r., I OZ 12/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 19 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt III SO/Gd 29/09 o odmowie przyznania prawa pomocy

Sprawa

w sprawie z wniosku J. P. w przedmiocie ustalenia błędu w informacji z ewidencji gruntów i budynków i jego skutków prawnych postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił J. P. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia go od kosztów sądowych. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż skarżący, pismem z dnia [...] listopada 2009 r., zwrócił się o ustalenie, że zdarzeniem wywołującym błąd przy nabyciu działki było podanie błędnej informacji z ewidencji gruntów dotyczącej działki nr [...], w zakresie jej powierzchni, przez Urząd Miejski w G.. W dniu [...] grudnia 2009 r. skarżący złożył też wniosek o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie go od kosztów postępowania, podnosząc iż jest osobą bezrobotną, posiadającą udział w domu jednorodzinnym i uzyskuje dochód jedynie z najmu pokoju w domu, którego połowę zajmuje. Zdaniem Sądu pismo J. P., nie zawierające skargi na konkretny akt organów administracji, winno być potraktowane, w myśl art. 63 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., jako wniosek wszczynający postępowanie, do którego odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy dotyczące skargi, co wynika z art. 64 § 2 ustawy P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, iż już wstępna analiza przedmiotowego wniosku prowadzi jednoznacznie do stwierdzenia, że żądanie wnioskodawcy nie należy do katalogu spraw przekazanych na mocy art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 ustawy P.p.s.a. do rozpoznania sądom administracyjnym. W ocenie Sądu sytuacja ta dawała podstawy do stwierdzenia, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością wniosku, która powodowała konieczność odmowy przyznania prawa pomocy, co wynika z treści art. 247 ustawy P.p.s.a.

Zażalenie na to postanowienie wniósł J. P., domagając się jego uchylenia i ponownego rozpatrzenia wniosku oraz zwolnienia go od kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż jego wniosek złożony został z uwagi na uchlanie się Urzędu Miasta w G. od odpowiedzialności za treść wydanego dokumentu (informacja o powierzchni działki), który to dokument obarczony był błędem, do istnienia którego Urząd przyznał się, stwierdzając jednocześnie, iż nastąpiło przedawnienie roszczeń wynikających z tego tytułu. Ponadto żalący się podkreślił, że być może istotnie sformułował swój wniosek zbyt ogólnikowo i nie powołał się na konkretne akty o charakterze decyzji, jednakże Sąd winien był wezwać go do uściślenia pisma i wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasadnym jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka o jakiej mowa w art. 247 ustawy z Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem prawo pomocy nie może być przyznane stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. W niniejszej sprawie J. P. wniósł pismo, nazwane pozwem, w którym domagał się w istocie stwierdzenia, że w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Urząd Miasta G., dotyczącej zakupionej przez niego nieruchomości, znajduje się błąd co do rzeczywistej powierzchni działki. Działanie, którego skarżący wymaga od Sądu, nie może być uznane za czynności kontrolne nad działalnością administracji publicznej, do jakich powołane zostały sądy administracyjne. Żądanie wnioskodawcy nie mieści się w żaden sposób w zakresie kognicji tych sądów, określonej w art. 3 § 2 oraz art. 4 ustawy P.p.s.a., na co wskazał wyraźnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku i nie zachodziła w sprawie, wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, konieczność uściślenia przedmiotu zaskarżenia. Zasadnym więc było stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co do oczywistej bezzasadności skargi J.P., a postanowienie odmawiające przyznania stronie prawa pomocy, z uwagi na spełnienie przesłanki wskazanej w art. 247 ustawy P.p.s.a., w pełni odpowiada prawu.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi