Postanowienie NSA z 26 stycznia 2016 r., I OZ 12/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 26 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. B. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 września 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 368/15 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z funduszu alimentacyjnego postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Elżbieta Kremer przewodniczący

Uzasadnienie

Zarządzeniem z dnia 23 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie pozostawił bez rozpoznania wniosek T. B. o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd podniósł, iż wezwaniem z dnia 2 lipca 2015 r. (w którym to piśmie błędnie wskazano datę 2 lipca 2014 r.) skarżący zobowiązany został do uzupełnienia braków swojego wniosku o przyznanie prawa pomocy, przez prawidłowe wypełnienie nadesłanego formularza PPF, w przedmiocie wskazania żądanego zakresu prawa pomocy. Skarżący na wezwanie to nie odpowiedział, co powodowało konieczność pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.

Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł T. B., podkreślając swój zły stan zdrowia i brak dochodów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie słusznie bowiem uznał, iż w przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki pozostawienia wniosku T. B. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Zgodnie z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w terminie pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie wezwanie z dnia 2 lipca 2015 r., zawierające zobowiązanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez prawidłowe wypełnienie formularza PPF, doręczone było skarżącemu w trybie art. 73 ustawy P.p.s.a. W aktach sprawy znajduje się to pismo, zwrócone po dwukrotnym awizowaniu w dniach 8 i 16 lipca 2015 r., a z informacji na potwierdzeniu zwrotnym wynika, że pismo to pozostawione było w placówce pocztowej w K. Dlatego też prawidłowo Sąd I instancji przyjął, że pismo to było skarżącemu doręczone. W zakreślonym siedmiodniowym terminie skarżący w żaden sposób nie wypełnił skierowanego do niego wezwania. Tym samym nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, co spowodowało, że musiał on być pozostawiony bez rozpoznania.

Mając na uwadze powyższe uznać należało, iż zaskarżone w sprawie zarządzenie wydano zgodnie z prawem, a zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.