Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M. K. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż postanowieniem z dnia 27 stycznia 2015 r. odrzucił skargę strony z uwagi na nieopłacenie jej we właściwym terminie. Postanowieniem z dnia 24 marca 2015 r. skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym. Ustanowiony w sprawie pełnomocnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu wskazując, iż skoro strona zwolniona została od kosztów postępowania, to zwolnienie to winno rozciągać się na całość tego postępowania, a zatem także na obowiązek wniesienia wpisu od skargi.
Ponadto w okresie, w którym wezwano skarżącego – w trybie doręczenia zastępczego – do wniesienia opłaty, przebywał on poza granicami kraju, nie miał zatem wiedzy o wezwaniu, ani możliwości jego wykonania. Nie został on także pouczony przez Sąd o możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, o czym dowiedział się dopiero z postanowienia z dnia 27 stycznia 2015 r. Oceniając podniesione we wniosku okoliczności Sąd uznał, iż nie stanowią one przesłanki przywrócenia uchybionego terminu, bowiem nie wskazują na brak winy skarżącego w uchybieniu. Zdaniem Sądu skarżący winien był – wyjeżdżając na dłuższy czas poza granice kraju – podjąć kroki zmierzające do zabezpieczenia jego spraw oraz poinformować Sąd o zmianie miejsca pobytu.
Ponadto – wbrew twierdzeniom pełnomocnika – zwolnienie od obowiązku uiszczania kosztów postępowania nie rozciąga się wstecz, ale działa jedynie od chwili przyznania stronie prawa pomocy, zatem okoliczność ta nie wpływa na kwestię niewykonania w terminie wezwania do uiszczenia wpisu.
Zażalenie na to postanowienie wniósł M. K., reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, zarzucając Sądowi naruszenie art. 7, 8, 10 Kpa oraz art. 6 i 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wskazano, iż skarżący nie ponosił winy w uchybieniu terminu, bowiem nie wiedział ani o obowiązku uiszczenia wpisu, ani o tym, że Sąd wezwał go do dokonania tej czynności, gdyż przebywał poza graniami kraju. Sąd nie pouczył skarżącego o ciążących na nim obowiązkach i skutkach ich niedopełnienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przywrócenie uchybionego terminu, zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), możliwe jest jedynie w wypadku, gdy uchybienie nastąpiło bez winy strony. Art. 87 § 2 tej ustawy składa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu na stronę, która domaga się przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu.
W przedmiotowej sprawie M. K. wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż we wniosku skarżącego nie zostały wskazane okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić brak winy strony w uchybieniu terminu.. Stanowisko to uznać należy za w pełni uzasadnione. Zauważyć bowiem trzeba, iż skarżący – wyjeżdżając za granicę na dłuższy czas – winien był poinformować o tym Sąd, ewentualnie ustanowić osobę upoważnioną do odbioru poczty w jego imieniu na terenie kraju. Niepodjęcie działań zabezpieczających właściwe wykonanie ciążących na nim obowiązków obciąża skarżącego i wyłącza możliwość przyjęcia, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Nie jest także okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu fakt, że skarżący nie wiedział o obowiązku uiszczenia wpisu od skargi, bowiem wezwanie do dokonania tej czynności skierowane zostało na adres podany przez stronę w skardze.
Doręczenie tego wezwania nastąpiło w trybie art. 73 powołanej ustawy z uwagi na niepoinformowanie Sądu o zmianie miejsca pobytu. Doręczenie to było skuteczne i wywoływało wszelkie skutki przewidziane w przepisach. Tym samym nie można w żadnym razie przyjąć, aby skarżący podjął działania wyłączające jego winę w uchybieniu terminu, a wyrażone w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji jest prawidłowe.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.