Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 lutego 2004r sygn. akt SAB/Sz 127/03 WSA w Szczecinie odrzucił skargę P. J. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Następnie postanowieniem z dnia 4 marca 2004r sygn. akt SAB Sz127/03 oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie wniesienia skargi kasacyjnej, a postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2004r sygn. akt SAB /Sz 127/03 oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie wniesienia zażalenia na to postanowienie. Na to ostatnie postanowienie P. J. złożył zażalenie, które zostało oddalone postanowieniem NSA z dnia 11 sierpnia 2004r sygn. akt OZ 315/04.
Pismem z dnia 6 kwietnia 2005r P. J złożył wniosek o wznowienie postępowania w tych sprawach z powodu pozbawienia go obrony swych praw. Jednocześnie wystąpił o ustanowienie radcy prawnego w celu ich prowadzenia.
Postanowieniem z dnia 26 lipca 2005r sygn. akt II S.A./Sz 406/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu wniosku P. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie z wniosków tegoż o wznowienie postępowania w sprawie postanowienia WSA w Szczecinie z dnia 20 lutego 2004r odrzucającego skargę sygn. akt SAB /Sz 127/03, postanowienia WSA w Szczecinie z 4 marca 2004r oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy i postanowienia z 23 kwietnia 2004r odmawiającego skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie wniesienia zażalenia na postanowienie tego sądu z 4 marca 2004r odmówił skarżącemu ustanowienia radcy prawnego. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /DzU Nr 153, poz.1270 ze zm/ prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Taka zaś sytuacja zachodzi w stosunku do wniosku z dnia 6 kwietnia 2005r. W części dotyczącej wznowienia postanowienia Sądu z dnia 20 lutego 2004r wniosek nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Nie można bowiem uznać, że rozstrzygnięcie sprawy na posiedzeniu niejawnym, czyli skorzystanie z istniejącej instytucji procesowej może stanowić automatycznie podstawę wznowienia z powodu pozbawienia strony udziału w postępowaniu. Odnośnie zaś postanowień WSA w Szczecinie z dnia 4 marca 2004r i 23 kwietnia 2004r dotyczących odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy, wniosek o wznowienie jest niedopuszczalny. Stosownie do art.270 ustawy można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem, natomiast wyżej wymienione postanowienia nie kończą postępowania. Skoro wniosek o wznowienie jest niedopuszczalny, to tym samym skarga jest bezzasadna. Z tych względów sąd odstąpił od badania wniosku pod kątem zaistnienia przesłanki wynikającej z treści art.246§1 pkt 2 ustawy.
P. J. złożył od tego postanowienia zażalenie.Przedstawił w nim argumenty dotyczące jego faktycznej sytuacji materialnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył że:
Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw. Sąd wydając zaskarżone postanowienie nie naruszył prawa, a stanowisko swoje uzasadnił w sposób wyczerpujący. Nie są przy tym zasadne zarzuty skarżącego dotyczące jego sytuacji materialnej, ponieważ podstawą odmowy nie była sytuacja materialna. Nie zachodził w związku z tym przypadek przewidziany w art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/ DzU Nr 153, poz.1270 ze zm./, że " jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o którym mowa w art.252 okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie w określonym terminie dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego." Podstawą odmowy przyznania przez sąd prawa pomocy stanowił natomiast art. 270 powoływanej ustawy, zgodnie z którym prawo to nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Tymczasem jak wykazał sąd w uzasadnieniu, skarga o wznowienie złożona 6 sierpnia 2005r była oczywiście bezzasadna. W odniesieniu do postanowienia WSA w Szczecinie z dnia 20 lutego 2004r nie opierała się ona na ustawowej przesłance wznowienia. Podawała bowiem jako tę przesłankę pozbawienie strony udziału w postępowaniu wskutek rozstrzygnięcia sprawy na posiedzeniu niejawnym. Tymczasem, jak podkreślił NSA w postanowieniu z dnia 20 maja 2-003r sygn. akt II SAB 18/03, ONSA 2004r nr 2, poz.69, który to pogląd sąd w obecnym składzie w pełni podziela sam fakt rozpatrywania sprawy na posiedzeniu niejawnym nie jest równoznaczny z pozbawieniem strony prawa do działania w postępowaniu sądowym.
Nie można bowiem uznać, że skorzystanie z przewidzianej ustawą instytucji procesowej, jaką, jest posiedzenie niejawne,może stanowić przesłankę do niejako automatycznego skorzystania z instytucji wznowienia.
Odnośnie zaś pozostałych postanowień z 4 marca 2004r i 23 kwietnia 2004r skarga o wznowienie była oczywiście bezzasadna jako niedopuszczalna. Zgodnie bowiem z art.270 ppsa można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem, tymczasem jak podkreślił NSA w postanowieniu z dnia 18 maja 2005r sygn. akt OZ 315/04 postępowanie w sprawie prawa pomocy ma charakter incydentalny i wyżej wymienione postanowienia nie kończą postępowania, stąd skarga w tym zakresie podlega odrzuceniu.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art.184 w związku z art.197§2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/DzU Nr 153,poz.1270 ze zm./