Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż powyższą decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] o zatrzymaniu W. K. prawa jazdy kat. B, T. W skardze na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. W. K. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania, wskazując, że może ona wyrządzić mu i jego najbliższym znaczną szkodę. Skarżący wyjaśnił, że żyje w skrajnym ubóstwie, utrzymując się jedynie z zasiłku stałego, zaś zatrzymanie prawa jazdy może mu utrudnić, a nawet uniemożliwić znalezienie pracy i w związku z tym nadal nie będzie w stanie płacić alimentów. Skarżący dodał również, że ma starszych schorowanych rodziców, których bez prawa jazdy nie będzie mógł zawieźć do lekarza.
Zdaniem Sądu I instancji, zatrzymanie prawa jazdy nie jest równoznaczne z całkowitą utratą możliwości uzyskania zatrudnienia. Sąd zgodził się ze stanowiskiem, że posiadanie prawa jazdy ułatwia poszukiwanie pracy, jednak jego pozbawienie nie łączy się automatycznie z "niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody" lub "niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków", a tylko takie przesłanki pozwalają na wstrzymanie wykonania aktu. Dlatego przyjmując nawet, że w wyniku utraty uprawnienia do prowadzenia pojazdów możliwości zarobkowania skarżącego zostaną ograniczone, to okoliczności tej, zdaniem Sądu I instancji, nie można uznać za dostateczną przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Utrata prawa jazdy może tylko w szczególnych okolicznościach wiązać się z niebezpieczeństwem wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Mogłoby to ewentualnie mieć miejsce np. w przypadku, gdyby odebranie prawa jazdy w konkretnych okolicznościach miało spowodować bezpośrednio utratę posiadanego stanowiska pracy albo uniemożliwiało całkowicie prowadzenie działalności gospodarczej. WSA uznał, że taka sytuacja w niniejszej sprawie jednak nie zachodzi.
W ocenie Sądu I instancji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadnia także wskazany przez skarżącego argument, że bez prawa jazdy nie będzie mógł zawieźć rodziców do lekarza. Także ta ogólnie wskazana okoliczność nie stanowi realizacji ustawowego wymogu wykazania przez skarżącego wyrządzenia wykonaniem decyzji znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył W. K. W uzasadnieniu skarżący przedstawił okoliczności, w następstwie których został uznany za dłużnika alimentacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej powoływana jako P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza prawidłowość stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zawartego w zaskarżonym postanowieniu, że strona nie uprawdopodobniła w dostateczny sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Trafnie zauważył Sąd I instancji, że zatrzymanie prawa jazdy nie jest równoznaczne z całkowitą utratą możliwości uzyskania zatrudnienia. Skarżący nie wskazał, że posiadane przez niego doświadczenie zawodowe, kwalifikacje czy też wykształcenie predysponują go do pracy, do wykonywania której niezbędne jest posiadanie uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Niewątpliwie, brak prawa jazdy może ograniczyć możliwości zatrudnienia skarżącego na stanowiskach, na których wymagane jest posiadanie tego uprawnienia, jednakże nie oznacza to, że jest on pozbawiony możliwości podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej.
Lakonicznego i ogólnikowego stwierdzenia skarżącego, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować daleko idącą szkodę, gdyż może utrudnić, a wręcz uniemożliwić znalezienie pracy, nie można więc utożsamiać z dostatecznym uprawdopodobnieniem, iż w sprawie należy zastosować środek ochrony tymczasowej. Podobnie należy ocenić argumentację skarżącego wskazującą na brak możliwości dowożenia rodziców do lekarza. Także i w tym przypadku lakoniczność tego stwierdzenia uniemożliwia Sądowi ocenę wskazanej okoliczności pod kątem wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Przede wszystkim skarżący nie uprawdopodobnił, że wiek i stan zdrowia uniemożliwiają rodzicom korzystanie z komunikacji miejskiej bądź innych środków transportu, jak również nie mają oni możliwości skorzystania w tym zakresie z pomocy innych członków rodziny lub osób trzecich.
W świetle powyższego uznać należy, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nie narusza przepisów prawa.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.