Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 2249/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę F. B. na sprecyzowany w sentencji akt Ministra Finansów.
Jak wskazał w jego uzasadnieniu, pismem z dnia 7 marca 2016 r. F. B. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa (data wpływu pisma do organu 10 marca 2016 r.). W myśl art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., skoro w terminie sześćdziesięciu dni, organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to 30-dniowy termin do wniesienia skargi do sądu, liczony od dnia doręczenia wezwania, upłynął z dniem 9 maja 2016 r. Pomimo prawidłowego pouczenia o sposobie i terminie wniesienia skargi, skarga została nadana dopiero 29 listopada 2016 r., a więc z uchybieniem terminu ustanowionego w art. 53 § 2 P.p.s.a., co stanowi obligatoryjną podstawę do jej odrzucenia. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Zażalenie nań wniósł F. B. postulując jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:
- 1) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. art. 166 P.p.s.a. poprzez całkowity brak wyjaśnienia, na jakiej podstawie Sąd przyjął, że dokument z dnia 14 listopada 2016 r. zatytułowany "upomnienie", sporządzony przez Ministra Rozwoju i Finansów, nie stanowił odpowiedzi na wezwanie do zaprzestania naruszenia prawa z dnia 7 marca 2016 r., od którego należy liczyć termin na wniesienie skargi;
- 2) art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie wskutek przyjęcia, że termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg wcześniej, niż w dniu doręczenia skarżącemu odpowiedzi z dnia 14 listopada 2016 r. na wezwanie do zaprzestania naruszenia prawa.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że w dniu 14 listopada 2016 r. organ wystosował do niego pismo – odpowiedź na wezwanie, która przybrała formę "upomnienia" i została doręczona 22 listopada 2016 r. Zatem, w ocenie skarżącego, termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego upływał w dniu 22 grudnia 2016 r., podczas gdy skarga została wniesiona w dniu 29 listopada 2016 r., a więc w terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie przepisem art. 53 § 2 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym do 1 czerwca 2017 r.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. wprowadza zatem dwa terminy do wniesienia skargi. Pierwszy dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie i wówczas termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu. Drugi zaś termin, właściwy w niniejszej sprawie, dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie. Wówczas skargę należy wnieść w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia. Z analizy art. 53 § 2 P.p.s.a. wynika, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin 60 dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta.
W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Przyjmując za dzień wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa dzień 10 marca 2016 r., sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 9 maja 2016 r. Nie ulega wątpliwości, że do tego dnia skarżący nie otrzymał odpowiedzi Ministra na skierowane przez niego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wobec tego powinien najpóźniej do tego dnia sam złożyć skargę, nie czekając na stosowną odpowiedź od organu. Jednocześnie koniecznym jest wskazanie, że pismo Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 14 listopada 2016 r. (doręczone w dniu 22 listopada 2016 r.) nie mogło skutecznie wpłynąć na bieg terminu do wniesienia skargi. Przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują bowiem w ogóle możliwości modyfikowania terminów ustawowych. Biegną one zatem również wówczas, gdy organ opóźnia się z udzieleniem odpowiedzi na wezwanie, bądź jej nie udziela albo udziela po terminie do wniesienia skargi.
Ze wszystkich powyższych powodów należało stwierdzić, że zasadnie Sąd I instancji skargę złożoną w dniu 29 listopada 2016 r. uznał za spóźnioną i podlegającą odrzuceniu. Swe stanowisko poprawnie uzasadnił, nie uchybiając art. 141 § 4 P.p.s.a.
Z tych względów zażalenie, jako niezasadne podlegało oddaleniu na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 P.p.s.a
- - ---------------------- 2