Uzasadnienie
P. S. pismem z dnia 8 kwietnia 2015 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 5 marca 2015 r. o sprostowanie oczywistych omyłek pisarskich w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...]. Skarga ta w dniu 17 kwietnia 2015 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zarejestrowana została w sprawie sygn. akt I SAB/Wa 259/15.
Następnie w dniu 2 lutego 2016 r. P. S. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W., na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej jako "P.p.s.a."), grzywny za nieprzekazanie przez Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jego skargi z dnia 5 maja 2015 r. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie wniosku z dnia 31 marca 2015 r. o sprostowanie błędów pisarskich w postanowieniu Kolegium z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt I SO/Wa 132/16 oddalił wniosek P. S. o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarga P. S. na bezczynność Kolegium w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o sprostowanie błędów pisarskich postanowienia z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], wpłynęła do organu w dniu 8 kwietnia 2015 r. W związku z tym, że pismo skarżącego z dnia 5 maja 2015 r. zatytułowane "skarga na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. - dotyczy wniosku z dnia 31 marca 2015 r. o sprostowanie błędów pisarskich w orzeczeniu [...]" Sąd uznał za uzupełnienie skargi z dnia 8 kwietnia 2015 r. zarejestrowanej w sprawie sygn. akt I SAB/Wa 259/15. Tym samym od dnia 8 kwietnia 2015 r. rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin do wykonania przez organ obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. Termin ten kończył się w dniu 8 maja 2015 r. Tymczasem skarga P. S. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi została przekazana przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 17 kwietnia 2015 r. Powyższe oznacza, że wniosek z dnia 2 lutego 2016 r. o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. jest nieuzasadniony. Z tych też względów podlegał on oddaleniu.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P. S., domagając się uchylenia kwestionowanego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. Zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie zostało wydane niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Kolegium przekazało jego skargę dopiero po złożeniu wniosku o wymierzenie grzywny. Takie działanie organu jest niedopuszczalne. Sąd I instancji przy tak rażącym naruszeniu terminu do przekazania skargi powinien wymierzyć organowi grzywnę. Opieszałości organu nie usprawiedliwiają okoliczności przedstawione w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny. Nieprawidłowości w organizacji pracy nie tłumaczą opóźnienia w wywiązywaniu się z obowiązku nałożonego ustawą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego jest ocena zgodności z prawem postanowienia Sądu I instancji oddalającego wniosek P. S. o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. za nieprzekazanie sądowi - w ustawowym terminie - skargi P. S. z dnia 8 kwietnia 2015 r., uzupełnionej pismem z dnia 5 maja 2015 r. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie wniosku z dnia 5 marca 2015 r. o sprostowanie oczywistych omyłek pisarskich w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...]., uzupełnionego następnie wnioskiem z dnia 31 marca 2015 r.
Stosownie do art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Zgodnie z art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest od spełnienia dwóch przesłanek: stwierdzenia uchybienia przez organ trzydziestodniowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenia stosownego wniosku przez stronę.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przesłanki te w niniejszej sprawie nie zostały spełnione. Z prawidłowych ustaleń WSA w Warszawie wynika, że skarga z dnia 8 kwietnia 2015 r. została przekazana przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 17 kwietnia 2015 r. i zarejestrowana w sprawie sygn. akt I SAB/Wa 259/15. Organ nie przekroczył zatem ustawowego terminu określonego w art. 54 § 2 P.p.s.a. WSA w Warszawie, odmawiając uwzględnienia wniosku, trafnie zatem uznał, że skoro skarga z dnia 8 kwietnia 2015 r. została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 17 kwietnia 2015 r., a więc przed upływem 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., to brak jest podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a.
W tej sytuacji zaskarżone postanowienie uznać należy za prawidłowe.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.