Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 19 września 2018 r., sygn. akt: II SAB/Lu 106/18 odrzucił skargę S.K. na bezczynność Wójta Gminy S. w przedmiocie zasiłku celowego, wskazując w uzasadnieniu, że skardze nie można było nadać dalszego biegu z uwagi na nieusunięcie braków formalnych tej skargi. Pismem z dnia 29 sierpnia 2018 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do oznaczenia organu, którego bezczynności dotyczy skarga, wskazanie aktu lub czynności, których niepodjęcie zarzuca skarżąca oraz złożenie dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie pod rygorem odrzucenia skargi.
W ocenie Sądu I instancji odpowiedź pełnomocnika, w której stwierdził on, że skarga dotyczy bezczynności Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S., działającego z upoważnienia Wójta Gminy S., który nie rozpoznał w terminie "wniosku skarżącej w zakresie przyznania pomocy na leki w formie zasiłku celowego", a skarżąca "wielokrotnie wraz ze swoim pełnomocnikiem A.J. występowała o pomoc do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. w zakresie pomocy finansowej na zakup leków, w tym wiosną 2018 r." nie wypełniła wezwania. Nadto Sąd podkreślił, że skarżąca nie wykazała dochowania wymogu wniesienia skargi, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pełnomocnik stwierdził jedynie, że pełnomocnik w postępowaniu administracyjnym A.J. "wielokrotnie informował on Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w S. o potrzebie udzielenia wsparcia na zakup leków", które traktować należy jako "ponaglenia w zakresie załatwienia niniejszej kwestii".
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik zarzucił błędne ustalenie, że nie został w sposób niebudzący wątpliwości określony przedmiot skargi oraz że nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia, co doprowadziło do błędnego odrzucenia skargi, w sytuacji, gdy w piśmie z dnia 10 września 2018 r. wskazano, że przedmiotem skargi jest bezczynność w zakresie przyznania pomocy na leki w formie zasiłku celowego, a interwencje pełnomocnika – A.J. kierowane osobiście do Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w S. należało traktować jako ponaglenia w zakresie wsparcia na zakup leków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Prawidłowo Sąd I instancji uznał, że skardze nie można było nadać dalszego biegu wobec nieuzupełnienia w terminie jej braków formalnych – przez sprecyzowanie podmiotu oraz przedmiotu zaskarżenia oraz w zakresie wykazania wyczerpania środków zaskarżenia.
Jak wynika z akt sprawy skarżąca pismem datowanym na dzień 2 maja 2018 r. złożyła wniosek o pomoc m.in. "na leki zakupione 26 marca 2018 r. (faktura [..]) wskazując, że jak wcześniej informowała "w marcu i kwietniu 2018 r. była chora na grypę z powodu przeziębienia i prosi o natychmiastową pomoc" kierując swoje pismo do: 1. SKO w Lublinie, Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. oraz do 2. WSA w Lublinie, jako skargę na bezczynność GOPS w S. W piśmie tym jednocześnie skarżąca wskazała także na okoliczności braku możliwości przeprowadzenia remontu i wypłaty zaległych świadczeń rodzinnych.
W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że wniosek o udzielenie pomocy na pokrycie kosztów zakupu leków na podstawie faktury VAT nr [..] z dnia 26 marca 2018 r. został załatwiony decyzją Wójta Gminy S. z dnia [..] maja 2018 r., znak: [..].
Po wezwaniu wyznaczonego w sprawie pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych skargi, w którym Sąd wskazał jednoznacznie, że konieczne jest oznaczenie organu, którego bezczynności dotyczy skarga, wskazanie aktu lub czynności, których niepodjęcie zarzuca skarżąca oraz złożenie dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie pod rygorem odrzucenia skargi oraz wobec odpowiedzi profesjonalnego pełnomocnika (pismo z dnia 10 września 2018 r.), w której wskazał on, że przedmiotem skargi jest zasiłek celowy, organem, któremu bezczynność została zarzucona jest "Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w S." a interwencje A.J. należy traktować "jako ponaglenia"; Sąd słusznie uznał, że nie zaszły podstawy umożliwiające rozpoznanie skargi w przedmiocie zasiłku celowego.
Nieprecyzyjne wskazanie przedmiotu bezczynności przez profesjonalnego pełnomocnika oraz fakt, iż z akt sprawy nie wynika, aby wystosowane zostało ponaglenie, którego uprzednie wniesienie warunkuje możliwość rozpoznania skargi decydowało o konieczności jej odrzucenia, co prawidłowo uczynił Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej: p.p.s.a. W pierwszej kolejności Sąd bada bowiem formalne warunki skargi, które w niniejszej sprawie nie zostały spełnione. Do skarżącego należy bowiem wskazanie przedmiotu i zakresu skargi oraz wykazanie podstaw prawnych do jej skutecznego wniesienia.
W tych okolicznościach sprawy zażalenie nie było uzasadnione i skutkowało jego oddaleniem w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.