Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt II SAB/Ke 19/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu skargi M. M. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2010-2017, w pkt I oddalił skargę na bezczynność organu dotyczącą wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2016-2017 oraz w pkt II odrzucił skargę w pozostałej części.
W uzasadnieniu orzeczenia o odrzuceniu skargi Sąd I instancji wskazał, że analiza skargi prowadzi do wniosku, że zakres podmiotowy i przedmiotowy tej sprawy jest (częściowo) tożsamy ze sprawą rozpoznawaną pod sygn. akt II SAB/Ke 49/15, zakończoną wydaniem prawomocnego wyroku oddalającego skargę z dnia 12 listopada 2015 r. Skarga w tej sprawie, wniesiona przez M. M., dotyczyła bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2010-2015. W niniejszej sprawie, poza tożsamością podmiotową, zachodzi także tożsamość przedmiotowa w zakresie dotyczącym bezczynności organu co do wypłaty równoważnika za lata 2010-2015. W tym zakresie zatem kwestia bezczynności organu została już merytorycznie rozstrzygnięta.
Zażalenie na postanowienie zawarte w pkt II wyroku wniósł M. M., wskazując że Sąd za podstawę odrzucenia skargi przyjął własne orzecznictwo sprzed daty uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I OPS 9/13, która w istotny sposób uregulowała tryb możliwych działań organów w sprawach policjanta w stanie spoczynku. W ocenie wnoszącego zażalenie Sąd I instancji powinien uwzględnić ww. uchwałę, szczególnie gdy strona nigdy nie domagała się ustalenia uprawnień w stanie spoczynku, lecz wnosiła o realizację prawa przyznanego jej ostateczną i niepodważalną decyzją numer [...], która w związku z reformą Policji, wiąże następcę prawnego organu ją wydającego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądmi administracyjnymi (Dz. U. Z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Powaga rzeczy osądzonej (res iudicata), o jakiej mowa w powołanym przepisie, oznacza przeszkodę, której wystąpienie tamuje dalszy bieg postępowania i uniemożliwia wydanie ponownego rozstrzygnięcia merytorycznego w tej samej sprawie oraz niemożność modyfikacji orzeczenia sądu administracyjnego w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 695). Innymi słowy, z powyższego przepisu wynika, że wyłączona jest dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi dotyczącej tej samej materii.
Omawiany stan powagi rzeczy osądzonej w postępowaniu sądowoadministarcyjnym istnieje w warunkach tożsamości przedmiotu postępowania oraz tożsamości jego stron. Stąd, badając czy wskazana zasada nie została naruszona, sąd administracyjny analizuje: co jest przedmiotem sprawy i jakie występują w niej strony. Jeżeli dojdzie do przekonania, że sprawa "o to samo" między tymi samymi stronami została już rozstrzygnięta, zobowiązany jest do odrzucenia skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 777/08, dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzenom skarżącego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że zakres podmiotowy i przedmiotowy niniejszej sprawy jest tożsamy ze sprawą, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 12 listopada 2015 r., sygn. akt II SAB/Ke 49/15 oddalił skargę.
W wyroku tym wskazano jako przedmiot postępowania bezczynność w przedmiocie wypłaty M. M. równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2010-2015. Wyrok ten nie został zaskarżony, także w części ewentualnego błędnego określenia przedmiotu rozpoznania. W postępowaniu tym Sąd wskazał, że wnioskiem z dnia 12 stycznia 2015 r. skarżący, powołując się na decyzje z dnia [...] maja 1998 r. nr [...] oraz z dnia [...] maja 2001 r. nr [...] o przyznaniu mu równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, domagał się "wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji". Stwierdzono przy tym, że ww. wniosek rozstrzygnięty został decyzjami Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach oraz Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Komendanta Policji w Kielcach, wydanymi odpowiednio w dniach [...] lutego i [...] marca 2015 r. W konsekwencji uznano, że organy te nie pozostawały w bezczynności.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie stan faktyczny i prawny nie uległ zmianie. M. M. wniósł bowiem w sprawie o sygn. akt II SAB/Ke 19/18 skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach polegającą na niepodjęciu działań w zakresie decyzji administracyjnych z dnia [...] maja 1998 r. Skarżący w skardze na bezczynność nie użył wprawdzie sformułowania "wypłata równoważnika pieniężnego" w zakresie swojego żądania, jednakże z okoliczności sprawy, a w szczególności z podania z dnia 24 listopada 2017 r. jednoznacznie wynika, że intencją strony jest podjęcie przez Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach działań zmierzających do wykonania decyzji przyznających prawo do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego.
W ocenie skarżącego organ od 2010 r. zaniechał realizacji wykonania prawomocnych decyzji, dlatego też powinien naliczyć należności m.in. za lata 2010-2015. W tej sytuacji dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach kwalifikacja skargi była prawidłowa.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.