Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 listopada 2016 r. Prezydent Miasta Poznania działając w imieniu Skarbu Państwa wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] 2015 r. stwierdzającą, że orzeczenie Prezydium Rady Narodowej m. Poznania - Urząd Spraw Wewnętrznych z dnia 17 czerwca 1960 r. w części dotyczącej nieruchomości położonej w Poznaniu o pow. [..] m2 stanowiącej tabularną współwłasność J. i W. P., zostało wydane z naruszeniem prawa.
W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja daje możliwość wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym za przejętą nieruchomość, pomimo braku prawomocnego rozstrzygnięcia co do kwestii wydania decyzji z naruszeniem prawa. W przypadku zaś uchylenia zaskarżonej decyzji nie będzie możliwości zniweczenia cywilnoprawnych skutków zasądzających odszkodowanie za wydaną decyzję z naruszeniem prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 3200/16, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że wstrzymanie wykonania może dotyczyć wyłącznie aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Natomiast zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie nadaje się do wykonania. Stwierdzono w niej, że orzeczenie Prezydium Rady Narodowej m. Poznania - Urząd Spraw Wewnętrznych z dnia 17 czerwca 1960 r. w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w Poznaniu o pow. [...] m2 stanowiącej tabularną współwłasność J. i W. P. zostało wydane z naruszeniem prawa. Wobec tego zaskarżona decyzja nie wpływa na zmianę stanu prawnego nieruchomości ustalonej decyzją z 1960 r. Nie kreuje zatem nowej sytuacji prawnej.
W ocenie Sądu I instancji, nie przemawiają również za udzieleniem skarżącemu ochrony tymczasowej podniesione okoliczności o możliwości wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym za przejętą nieruchomość. Nie sposób bowiem przyjąć, że nawet wystąpienie z takim roszczeniem, może powodować po stronie skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie wniósł Prezydent Miasta Poznania działający w imieniu Skarbu Państwa, wnioskując o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że istnieje realna możliwość, iż osoby które uzyskały decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] 2016 r. będą mogły wystąpić z roszczeniem odszkodowawczym, pomimo braku prawomocnego rozstrzygnięcia co do kwestii wydania decyzji z naruszeniem prawa. W przypadku zaś uchylenia zaskarżonej decyzji nie będzie żadnej możliwości zniweczenia cywilnoprawnych skutków zasądzających odszkodowanie za wydaną decyzję z naruszeniem prawa. Wbrew zatem twierdzeniom WSA w Warszawie, zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa nadaje uprawnienia, do wystąpienia przez jej adresatów z roszczeniami odszkodowawczymi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, zwanej dalej "P.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, a więc akty zobowiązujące, ustalające dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, akty, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz akty, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.
Słusznie uznał Sąd I instancji, że w rozpoznawanej sprawie, objęta skargą i wnioskiem o wstrzymanie decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 października 2016 r. do takich aktów nie należy, bowiem nie wpływa na zmianę stanu prawnego nieruchomości ustalonej decyzją z 1960 r. Nie wymaga także żadnych działań ze strony skarżącego, gdyż nie nakłada na niego ani nakazu bądź zakazu konkretnego zachowania. Nie kreuje zatem nowej sytuacji prawnej.
Mając zatem na uwadze, że tego typu rozstrzygnięcie nie jest aktem administracyjnym podlegającym wykonaniu, nie ma potrzeby wstrzymania jego wykonania na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., bowiem nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przez tę decyzję.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.