Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 930/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - po rozpoznaniu wniosku A. S. - odmówił sporządzenia uzasadnienia postanowienia z dnia 1 lutego 2017 r., powołując się na art. 141 § 3 w związku z art. 166 i art. 163 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) Tym ostatnim postanowieniem Sąd odrzucił bowiem wniosek o wyłączenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz odmówił przekazania sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
W uzasadnieniu powołanego na wstępie postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że od postanowienia wydanego w dniu 1 lutego 2017 r. nie służył żaden środek zaskarżenia. Sąd nie miał zatem obowiązku, aby doręczyć to postanowienie wraz z uzasadnieniem.
W piśmie procesowym z dnia 27 kwietnia 2017 r. A. S., nawiązując między innymi do otrzymanego postanowienia z dnia 30 marca 2017 r., podniósł, że w toku postępowania sądowego nie wnosił o wyłączenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ale o wyłączenie wszystkich sędziów tego Sądu. Dodał, że żądanie dotyczy również sędziów Izby Ogólnoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego i podkreślił, iż złożony w tym zakresie, jak dotąd nierozpoznany wniosek, w dalszym ciągu podtrzymuje.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Podstawą wyłączenia sędziego na wniosek strony jest art. 19 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 § 1 P.p.s.a., sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.
Zdaniem składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wydał niniejsze postanowienie, zarówno w piśmie procesowym z dnia 27 kwietnia 2017 r., jak też na wcześniejszych etapach postępowania, A. S. nie przedstawił takich okoliczności, które dawałyby podstawy do zastosowania instytucji wyłączenia sędziego w stosunku do każdego z sędziów Izby Ogólnoadministracyjnej. Jedynie subiektywna ocena Skarżącego formułowana wobec sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego objętych wnioskiem, pełna daleko idących nadużyć słownych i pomówień (które w tym miejscu należało pominąć), a także ogólnikowych stwierdzeń, że sędziowie "nie znają prawa (...) są obrzydliwie służalczy wobec władzy wykonawczej (...) są niepoczytalni (...)", nie mogła stanowić obiektywnego i realnego zarazem uzasadnienia podważającego bezstronność konkretnych sędziów tego Sądu.
Odnotować przy tym należało, że sędziowie Izby Ogólnoadministracyjnej w dniu 26 lipca 2017 r. złożyli oświadczenia, iż po ich stronie nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 18 § 1 P.p.s.a. oraz inne okoliczności, które stosownie do art. 19 P.p.s.a., mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności. Wobec powyższego rozważania co do zasadności wyłączenia tych sędziów podlegały zawężaniu do zakresu żądania Skarżącego, które - jak już wzmiankowano - nie zostało umotywowane w sposób prawnie istotny.
W takim stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 22 § 1 i § 2 związku z art. 193 P.p.s.a., oddalił wniosek A. S. o wyłączenie sędziów Izby Ogólnoadministracyjnej od rozpoznania jego sprawy.