Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1552/13, po rozpoznaniu wniosku B. P. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia i nie wykazał istnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej "p.p.s.a."). Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków" oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku. Skoro nie wykazano w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak podstaw do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył B. P. podnosząc szereg kwestii odnoszących się do meritum sprawy, związanych zwłaszcza z jego dotychczasową służbą w policji i przesłankami, jakimi powinien kierować się organ przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej. Ponadto, wskazano w zażaleniu, że wykonanie rozkazu Komendanta przyniesie dla skarżącego nieodwracalne skutki w postaci pozbawienia go środków do życia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Sąd administracyjny nie bada w tym postępowaniu zasadności samej skargi, ocenia natomiast zasadność zastosowania w konkretnym przypadku tzw. ochrony tymczasowej do czasu kontroli przez Sąd legalności aktu administracji w ramach głównego postępowania sądowoadministracyjnego i wydania w tym zakresie stosownego orzeczenia. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje jednocześnie wnioskodawcę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Większość podniesionych przez skarżącego w zażaleniu argumentów zmierza w kierunku kwestionowania samej decyzji o dyscyplinarnym zwolnieniu ze służby w Policji, co może podlegać ocenie sądu administracyjnego jedynie w ramach merytorycznego rozpoznania skargi z dnia 15 lipca 2013 r. Argumenty te pozostają poza obszarem merytorycznej oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonywanej w ramach postępowania zażaleniowego, nie zmierzają one bowiem do uprawdopodobnienia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co mogłoby prowadzić do wydania przez sąd administracyjny postanowienia w zakresie wstrzymania zaskarżonej decyzji (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Odnosząc się do argumentów nakierowanych na zastosowanie w rozpatrywanej sprawie ochrony tymczasowej należy stwierdzić, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania, w sytuacji gdy skutki, które wynikają z wykonania decyzji – rozkazu personalnego - już wystąpiły, bowiem instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa, przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przez Sąd działania organu administracji publicznej. Objęcie skarżącego ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko i wyłącznie w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana.
Rozkaz personalny określił datę zwolnienia skarżącego ze służby na dzień 31 maja 2013 r., zatem w dacie orzekania przez Sąd I instancji w dniu 24 października 2013 r. skutek wynikający z rozkazu personalnego już nastąpił. Ponadto skarga wraz z aktami sprawy wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 7 sierpnia 2013 r., czyli już po wykonaniu zaskarżonego rozkazu.
W tej sytuacji, wobec braku zaistnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, należało uznać, że Sąd I instancji prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.