Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 października 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 1954/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. S. na decyzję Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] października 2001 r. w przedmiocie konkursu na stanowisko w służbie cywilnej. Postanowienie to jest prawomocne od dnia 14 marca 2007 r.
Pismem z dnia 14 marca 2016 r. A. S. wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyższym postanowieniem, wskazując za podstawę wznowienia fakt wygrania konkursów na wyższe stanowiska w korpusie służby cywilnej.
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2006 r. z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.
Pismem z dnia 27 kwietnia 2017 r. A. S. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o stwierdzenie nieistnienia, nieważności lub uchylenie dotychczas wydanych orzeczeń i przekazanie sprawy do rozpoznania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, a także o wszczęcie lub podjęcie na nowo śledztwa w sprawie przestępstw wymienionych w tym piśmie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejność wskazać należy, iż pismo A. S. z dnia 27 kwietnia 2017 r. w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest środkiem odwoławczym od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2017 r. o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowego, a zatem stanowi skargę kasacyjną.
Zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i § 3. Te z kolei przepisy przewidują, że przymus przewidziany w § 1 nie ma zastosowania, gdy skargę kasacyjną sporządzają podmioty w nich wskazane - sędzia, prokurator, notariusz, doradca podatkowy itd. O powyższym A. S. został przez Wojewódzki Sąd prawidłowo pouczony.
W niniejszej sprawie skargę kasacyjną od zaskarżonego postanowienia A. S. sporządził osobiście, choć miał ustanowionego pełnomocnika z urzędu, bowiem zostało mu przyznane prawo pomocy, któremu jednak wypowiedział pełnomocnictwo. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby skarżący był podmiotem wymienionym w art. 175 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 180 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuci skargę kasacyjną, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, albo zwróci ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków.
Wobec powyższego skargę kasacyjną A. S. należało odrzucić, bowiem nie spełnia ona wymagań formalnych przewidzianych w ustawie, zaś sporządzenie skargi kasacyjnej przez podmiot do tego nieuprawniony jest brakiem nieusuwalnym, o czym orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 180 w zw. z art. 173 § 1 p.p.s.a.