Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1077/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu wniosku I. P., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] czerwca 2016 r. została doręczona ustanowionemu w postępowaniu administracyjnym pełnomocnikowi skarżącej w dniu 16 czerwca 2016 r. Pismem z dnia 27 czerwca 2016 r. skarżąca zwróciła się o uzupełnienie decyzji oraz o jej wyjaśnienie.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. Wojewoda Podkarpacki w punkcie 1 działając na podstawie art. 111 § 1b K.p.a. odmówił uzupełnienia decyzji, a w punkcie 2 na podstawie art. 113 § 2 K.p.a. zawarł wyjaśnienia. Jednocześnie pouczył skarżącą, że zgodnie z art. 111 § 2 K.p.a. 30 - dniowy termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie za pośrednictwem Wojewody Podkarpackiego na decyzję z dnia [...] czerwca 2016 r. biegnie od dnia doręczenia postanowienia. Na podstawie art. 113 § 3 K.p.a. pouczył zaś, że stronie służy prawo do złożenia zażalenia za pośrednictwem Wojewody Podkarpackiego do Ministra Infrastruktury i Budownictwa w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Postanowienie doręczono skarżącej w dniu 13 lipca 2016 r.
Zdaniem Sądu w świetle powyższego skarga I. P. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] czerwca 2016 r. złożona w dniu 11 lipca 2016 r. jest przedwczesna. Uchybienia terminu do jej wniesienia nie usprawiedliwia wniesione w dniu 15 lipca 2016 r. zażalenie. Strona wyraźnie wskazała w nim organ, do którego jest kierowana – Ministra Infrastruktury i Budownictwa za pośrednictwem Wojewody Podkarpackiego, jak również przedmiot - postanowienie z dnia [...] lipca 2016 r. Nie zmienia powyższego fakt, że w treści tego zażalenia zwarła argumenty dotyczące decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. Skarżąca nie zgadzając się z tą decyzją składała wszelkie możliwe środki zaskarżenia, co nie oznacza, że przedmiotem każdego była ta decyzja. Korzystając z przewidzianych prawem środków powinna liczyć się z obowiązkiem dochowania poszczególnych wymogów przypisanych odrębnie do każdego z nich.
Sąd nie podzielił również zarzutu nierównorzędnej pozycji strony i organu. Organy należycie wywiązały się z obowiązku informowania strony o przysługujących prawach czego dopełnieniem były prawidłowo wskazane przepisy, na podstawie których skarżąca otrzymała niezbędne informacje do prawidłowego postępowania.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła I. P., zarzucając naruszenie:
- 1) art. 58 § 1 K.p.a. przez brak przywrócenia terminu do złożenia skargi w sytuacji gdy skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nie nastąpiło z jej winy w wyniku błędnego pouczenia przez organ II instancji o trybie odwoławczym w treści postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r.;
- 2) art. 112 K.p.a. przez brak zastosowania a to przyjęcie, że błędne pouczenie skarżącej o trybie odwołania nie doprowadziło do przekroczenia terminu do złożenia skargi, o którym to fakcie skarżąca dowiedziała się z treści wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeczenia.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Z brakiem winy mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, które miały bezpośredni wpływ na przekroczenie terminu. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi. Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić.
Jak wynika z akt sprawy skarżąca wraz z doręczeniem przez Wojewodę Podkarpackiego postanowienia z dnia [...] lipca 2016 r. o odmowie uzupełnienia treści decyzji oraz wyjaśniającym treść decyzji została prawidłowo pouczona o terminie wniesienia skargi. Pouczenie zawarte w ww. postanowieniu zawiera jednoznaczną informację, że 30 - dniowy termin dla I. P. do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie za pośrednictwem Wojewody Podkarpackiego, na decyzję z dnia [...] czerwca 2016 r. biegnie od dnia doręczenia postanowienia.
Wobec tak jednoznacznej treści pouczenia nie można podzielić argumentacji skarżącej, że pouczenie o trybie wniesienia skargi było błędne. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł argumentów, które pozwoliłby zastosować art. 86 § 1 P.p.s.a. Błąd popełniony przez skarżącą polegający na wniesieniu skargi przedwcześnie, podczas, gdy została prawidłowo pouczona o sposobie i terminie wniesienia skargi, nie spełnia przesłanki uprawdopodobnienia braku winy. Nieuwagi lub zaniedbania nie można bowiem kwalifikować jako braku winy.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie przepisów art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.