Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 27 czerwca 2018 r., sygn. akt: II SA/Łd 495/18, odrzucił skargę S.N. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [..] kwietnia 2018 roku znak: [..] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania pisma z dnia [..]ego 2018 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2018 r., sygn. akt: II SA/Łd 495/18, odrzucił skargę kasacyjną S.N. od w/w postanowienia z dnia 27 czerwca 2018 r.
Pismem z dnia 30 sierpnia 2018 r. S.. wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie. W piśmie tym skarżący wniósł także o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie sędziego WSA Barbary Rymaszewskiej, wskazując na liczne manipulacje urzędników i sędziów prowadzących sprawę i ewidentną ich współpracę.
Sędzia WSA Barbara Rymaszewska złożyła oświadczenie, że nie zachodzą w jej przypadku okoliczności przewidziane w art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej: p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 19 września 2018 r., sygn. akt: II SA/Łd 495/18 oddalił wniosek.
Sąd wskazał, że okoliczności przedstawione w rozpatrywanym wniosku nie uzasadniają konieczności wyłączenia sędziego WSA Barbary Rymaszewskiej od rozpatrywania przedmiotowej sprawy. W ocenie Sądu, sformułowania użyte w rozpatrywanym wniosku są przejawem subiektywnych przeświadczeń z powodu niezadowalających stronę czynności podejmowanych przez sędziego, a wynikających z oczekiwań co do sposobu prowadzenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie. Ponadto, rozpatrywany wniosek w żadnym fragmencie nie zawiera argumentacji, która wskazywałaby na uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności wskazanego sędziego w niniejszej sprawie, co czyni przedmiotowe żądanie niezasadnym.
Sąd wskazał, że subiektywne przekonanie skarżącego co do istnienia przyczyn wyłączenia sędziego, niepoparte przy tym żadnymi dowodami, nie może stanowić podstawy wyłączenia sędziego stosownie do art. 19 p.p.s.a. Ponadto Sąd zaznaczył, że sędzia WSA Barbara Rymaszewska złożyła stosowne oświadczenie, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i 19 p.p.s.a., dające podstawę do wyłączenia jej od rozpoznawania sprawy skarżącego. Prawdziwość tych oświadczeń nie budzi – zdaniem Sądu – wątpliwości.
Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie wyrażając swoje niezadowolenie z zapadłego rozstrzygnięcia. W zażaleniu złożono wniosek o wyłączenie od orzekania kolejnych sędziów WSA.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Instytucja wyłączenia sędziego od orzekania w sprawie regulowana jest przepisami Rozdziału 5 Działu I ustawy z 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. Artykuł 18 § 1 tej ustawy zawiera zamknięty katalog przesłanek, dla których wyłączenie sędziego winno nastąpić z urzędu, zaś wyłączenie dokonywane na wniosek strony uregulowane jest w art. 19 tej ustawy. Zasadność wniosku o wyłączenie sędziego zależy od okoliczności faktycznych, jakie w każdym konkretnym przypadku mogą mieć wpływ na sposób prowadzenia postępowania przez sędziego. Przy tym stosownie do treści art. 20 p.p.s.a., to strona składająca wniosek obowiązana jest wskazać oraz uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Postanowienie w przedmiocie wyłączenia sędziego, zgodnie z treścią art. 22 § 2 p.p.s.a., poprzedza złożenie wyjaśnień przez tego sędziego, którego wniosek dotyczy.
Podkreślić należy, że o wyłączeniu sędziego nie może decydować subiektywne przekonanie strony o jego stronniczości i niesprawiedliwości. Zarzuty dotyczące niewłaściwego, zdaniem skarżącego, sposobu orzekania przez sędziego w innej sprawie mogą być podnoszone w ramach przysługujących środków zaskarżenia, nie stanowią natomiast przesłanki do wyłączenia sędziego. Tego rodzaju okoliczności, jako niepoparte żadnymi dowodami uprawdopodabniającymi istnienie uzasadnionych wątpliwości co do bezstronności wskazanych sędziów, nie mogą stanowić podstawy do zastosowania instytucji wyłączenia sędziego. Przyczyny wyłączenia, które powinny zostać uprawdopodobnione we wniosku o wyłączenie sędziego, to wyłącznie przyczyny na które wskazują art. 18 i 19 p.p.s.a. Oznacza to, że nie będzie chodzić o jakąkolwiek okoliczność, która zdaniem strony wyłącza sąd od rozpoznawania jej sprawy, ale okoliczność spośród przewidzianych ustawą – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zasadnie ocenił, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku o wyłączenie sędziego Barbary Rymaszewskiej, bowiem – wobec braku wskazania przez skarżącego przekonujących podstaw żądania wyłączenia sędziego oraz wobec złożonego do akt oświadczenia sędziego o braku zaistnienia przesłanek mogących stanowić podstawę wyłączenia od orzekania w sprawie – nie zachodziły przyczyny do uwzględnienia wniosku skarżącego o wyłączenie tego sędziego.
Podkreślić należy, że wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Jak stwierdził Sąd Najwyższy: "Autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego" (postanowienie z 25 sierpnia 1971 r., I CZ 121/71, OSN 1972, poz. 55). Złożenie takich wyjaśnień miało miejsce w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a tym samym – wobec niewskazania w zażaleniu jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby podważyć prawdziwość oświadczenia sędziego – stwierdzić należy, że postanowienie Sądu I instancji oddalające wniosek o wyłączenie było zgodne z prawem.
Przesłanką uzasadniającą uwzględnienie wniosku o wyłączenie sędziego nie może być również subiektywne przekonanie wnioskodawcy, że sędzia ten orzeka na niekorzyść i szkodę skarżącego. Instytucja wyłączenia sędziego nie może bowiem być traktowana jako możliwość eliminowania w postępowaniu sędziów, których strona uznaje za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu jej interesów (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2008 r., II FZ 61/08 oraz postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 31 stycznia 2011 r., K 3/09, publ. "Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego" 2011, seria A, nr 1, poz. 5). Subiektywny pogląd strony co do trafności orzeczenia podjętego z udziałem danego sędziego nie stanowi bowiem przesłanki wyłączenia sędziego od rozpoznania danej sprawy, podobnie jak sam fakt, że sędzia, którego wyłączenia domaga się skarżący, był sprawozdawcą w innej sprawie z jego udziałem (wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r., II OSK 392/08; postanowienie NSA z 29 czerwca 2012 r., II OZ 559/12, akceptowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, K. Zalasińską w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2015, s. 186-187, nb 6).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie w odniesieniu do sędziego WSA Barbary Rymaszewskiej ani we wniosku o wyłączenie, ani też w złożonym zażaleniu, nie można dopatrzeć się okoliczności uzasadniających spełnienie którejkolwiek z przesłanek wyłączenia.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
- - ---------------------- 1