Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 643/15 w sprawie ze skargi P. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 8 czerwca 2015 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek P. S. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu.
Przy wezwaniu z dnia 11 czerwca 2015 r. przesłano wnioskodawcy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej PPF celem jego wypełnienia, zgodnie z opisem wskazanym w poszczególnych rubrykach oraz pouczeniem zawartym na ostatniej stronie formularza, podpisania i odesłania do Sądu w terminie 7 dni od dnia doręczenia, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Sąd I instancji zaznaczył, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż wnioskodawca odebrał ww. wezwanie wraz z przesłanym urzędowym formularzem PPF w dniu 15 czerwca 2015 r., a zatem termin do nadesłania uzupełnionego formularza upłynął w dniu 22 czerwca 2015 r. Wnioskodawca w wyznaczonym terminie nie nadesłał wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu.
Sąd I instancji wskazał, że stosownie do treści art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący i wnosząc o jego uchylenie w całości, wskazał, że nie zgadza się z postanowieniem bo zostało wydane w sposób niekorzystny dla niego, nie zostały wzięte po uwagę wszelkie możliwe aspekty zgłoszonej sprawy, podtrzymuje wcześniejsze stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 252 § 2 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór wniosku został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245).
Niezachowanie określonego w art. 252 § 2 ppsa wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, opubl. ONSAiWSA z 2008 r. nr 5, poz. 74).
Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 ppsa).
W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sądowych, skarżący pismem z dnia 8 czerwca 2015 r. zwrócił się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w formie pisemnej, ale nie na urzędowym formularzu. W związku z powyższym wezwano skarżącego do nadesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Skarżący nie uzupełnił ww. braku formalnego.
Przyjąć należało zatem, iż w świetle art. 257 ppsa, postanowienie Sądu I instancji o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania okazało się prawidłowe. Skarżący nie uczynił bowiem zadość ustawowemu obowiązkowi złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Złożenie zaś wniosku niespełniającego ww. wymogu formalnego skutkuje niemożliwością merytorycznego jego rozpoznania. Tym samym wniesione zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ppsa postanowił, jak w sentencji.