Uzasadnienie
Postanowieniem 15 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek D. W. i M. W. o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Gminy Trzebnica.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 28 grudnia 2008 r. D. W. i M. W. złożyli wniosek o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Gminy Trzebnica za nieprzekazanie w ustawowym terminie ich skargi z dnia 17 listopada 2008 r. na bezczynność tego organu w przedmiocie postępowania rozgraniczeniowego gruntów położonych w obrębie wsi N. Gminie Trzebnica. Postępowanie ze wskazanej wyżej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prowadzi pod sygn. akt II SAB/Wr 54/09. Organ skargę w tej sprawie wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy przekazał do Sądu w dniu 9 grudnia 2008 r. (data wpływu).
Oddalając wniosek Sąd I instancji wskazał, że termin przekazania przez organ skargi do sądu biegnie od dnia jej wniesienia. W niniejszej sprawie rozpoczął on bieg 17 listopada 2008 r. Skarga wraz z odpowiedzią organu i aktami administracyjnymi została złożona w dniu 9 grudnia 2008 r., a zatem w ustawowym terminie.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli D. W. i M. W. zarzucając, że jest ono nieważne.
W uzasadnieniu wnoszący zażalenie wskazali, że wniosek o wymierzenie grzywny został złożony w dniu 17 listopada 2008 r., natomiast Burmistrz nie wykonał swojego ustawowego obowiązku i nie przesłał skargi do Sądu. Wobec powyższego strona skarżąca była zmuszona złożyć skargę osobiście w dniu 29 grudnia 2009 r. D. W. i M. W. podnieśli również, iż orzekający w sprawie sędzia Z. W. nie jest sędzią WSA we Wrocławiu, a ponadto o terminie rozprawy w dniu 15 czerwca 2010 r. M. W. nie był prawidłowo poinformowany, gdyż nie udzielił pełnomocnictwa ustanowionemu pełnomocnikowi z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 P.p.s.a.).
W razie niezastosowania się do obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 powołanej ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1 P.p.s.a.).
Wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. W niniejszej sprawie uznać należy, że organ wypełnił ciążący na nim obowiązek, wynikający ze powołanych powyżej przepisów, skoro zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez Sąd I instancji, skargę przekazał w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Jak wynika bowiem z akt sprawy organ skargę na bezczynność z dnia 17 listopada 2008 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią złożył w dniu 9 grudnia 2008 r.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w zażaleniu wskazać należy, iż nie zasługują one na uwzględnienie.
Analiza akt sprawy nie prowadzi do wniosku, że wskazany sędzia podlegał wyłączeniu z urzędu od rozpoznania wniosku. Ponadto, niezasadne jest twierdzenie, że ustanowiony w ramach pomocy prawnej pełnomocnik nie był umocowany do reprezentowania M. W., bowiem ten nie udzielił mu pełnomocnictwa. Zauważyć trzeba, iż obowiązujący do dnia 9 kwietnia 2010 r. przepis art. 244 § 2 P.p.s.a. dawał stronie jedynie uprawnienie do udzielenia pełnomocnictwa. Jednakże po nowelizacji powołanego przepisu ustanowienie adwokata w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. W niniejszej sprawie zarządzenie o wyznaczeniu terminu rozprawy zostało wydane 20 maja 2010 r. W tym samym dniu zawiadomienie o terminie rozprawy zostało skierowane do wyznaczonego pełnomocnika – adwokat M. W. Oznacza to, iż w dacie tej ustanowiony przez Okręgową Radę Adwokacką we Wrocławiu pełnomocnik M. W. był umocowany do działania w imieniu strony, gdyż udzielenie pełnomocnictwa pełnomocnikowi z urzędu, nie było konieczne dla podejmowania przez tego pełnomocnika odpowiednich czynności w sprawie. Tym samym zarzut, iż na rozprawie w dniu 15 czerwca 2010 r. M. W. był nieprawidłowo reprezentowany jest niezasadny.
Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.