Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. akt II SAB/Kr 188/18 odrzucił skargę Fundacji [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 19 października 2018 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi (k – 16 akt sądowych). Wezwanie zostało doręczone w dniu 29 października 2018 r. (k – 19 akt sądowych). W odpowiedzi na niniejsze wezwanie profesjonalny pełnomocnik, powołując się na art. 239 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302 ze zm.), dalej: P.p.s.a., w piśmie z dnia 30 października 2018 r. stwierdził, że skarżący jest zwolniony z obowiązku uiszczania wpisu sądowego. Wpis od skargi nie został uiszczony.
Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. Wobec powyższego, skoro wpis od skargi nie został wpłacony w wymaganym terminie, to wypełnione zostały przesłanki do jej odrzucenia.
Sąd nadto wskazał, że wbrew twierdzeniu strony skarżącej okoliczność ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych na podstawie art. 239 § 2 P.p.s.a. nie została w żaden sposób wykazana. W nadesłanym odpisie z KRS (stan na dzień 7 września 2018 r.) brak jest jakiegokolwiek wpisu, świadczącego o tym by strona skarżąca zaliczona była do organizacji pożytku publicznego w związku z prowadzoną działalnością statutową. Nie można wobec tego przyjąć by skarżąca korzystała z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, na które się powołuje.
W zażaleniu na niniejsze postanowienie profesjonalny pełnomocnik skarżącego nie odniósł się do argumentacji Sądu I instancji zawartej w postanowieniu o odrzuceniu skargi. Podniósł natomiast, że Sąd po analizie pisma skarżącego z dnia 30 października 2018 r. winien ponownie wezwać skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W zażaleniu strona nie odnosząc się do argumentacji Sądu I instancji zawartej w postanowieniu o odrzuceniu skargi podnosi jedynie, że Sąd po analizie pisma skarżącego z dnia 30 października 2018 r. winien ponownie wezwać go do uiszczenia wpisu sądowego.
W zażaleniu nie zakwestionowano przy tym prawidłowości doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu sądowego.
Na tej podstawie Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że wezwanie zostało skutecznie doręczone w dniu 29 października 2018 r. Bezsporne jest także, że mimo upływu terminu opłata nie wpłynęła. Okoliczności te uzasadniają odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Sąd nie miał obowiązku ponowie wzywać skarżącego, działającego przez profesjonalnego pełnomocnika, do wykonania zarządzenia Sądu. W przypadku kwestionowania zasadności wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, na niniejsze zarządzenie przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zażalenia, z którego skarżący, działający przez profesjonalnego pełnomocnika, nie skorzystał.
Bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje fakt opłacenia przez pełnomocnika wpisu od skargi na etapie wnoszenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Na marginesie warto zwrócić uwagę, jak słusznie przyjął w postanowieniu Sąd I instancji, że stronie skarżącej nie przysługiwało ustawowe zwolnienie od kosztów sądowych na podstawie art. 239 § 2 P.p.s.a.
Zgodnie z treścią powołanego przepisu nie mają obowiązku uiszczania opłat sądowych organizacje pożytku publicznego, działające na podstawie przepisów o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, w sprawach własnych, z wyjątkiem spraw dotyczących prowadzonej przez te organizacje działalności gospodarczej, a także organizacje pozarządowe oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2018 r. poz. 450, 650 i 723) w sprawach własnych dotyczących realizacji zleconego zadania publicznego na podstawie przepisów o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżąca fundacja nie posiada statusu organizacji pożytku publicznego - odpis z KRS k - 5 akt sądowych. Nie można też uznać, że jest organizacją pozarządową lub podmiotem wymienionym w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie działającym w sprawie własnej dotyczącej realizacji zleconego zadania publicznego na podstawie przepisów tej ustawy. W aktach sprawy nie ma wzmianki o tym, że fundacji zostało zlecone jakiekolwiek zadanie publiczne, którego realizacji miałaby dotyczyć złożona skarga. Także skarżąca Fundacja nie złożyła dowodów na potwierdzenie wskazanych wyżej okoliczności.
Wobec tego przepis art. 239 § 2 P.p.s.a. nie może znaleźć w niniejszej sprawie zastosowania.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., oddalił zażalenie.