Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 czerwca 2015 r. odmówił przyznania prawa pomocy M.S. (dalej: "skarżącemu").
Postanowieniem z dnia 23 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie WSA z dnia 22 czerwca 2015 r.
W zażaleniu na powyższe postanowienie (pismo z dnia 26 października 2015 r.) skarżący ponownie wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym w niniejszej sprawie.
Zarządzeniem z dnia 18 kwietnia 2016 r. skarżący został wezwany do wykazania, że nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych w jego sytuacji materialnej, która uzasadnia zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia – prawomocnego postanowienia z dnia 22 czerwca 2015 r. o odmowie przyznania prawa pomocy.
Skarżący we wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF z dnia 17 maja 2016 r. ponownie podniósł, że nie posiada żadnych środków do życia, nie przysługuje mu renta ani emerytura, ani jakikolwiek zasiłek. Prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i posiada mieszkanie o pow. 32 m².
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2016 r. o sygn. akt IV SAB/Wa 244/14 odmówił zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2015 r. o sygn. akt IV SAB/Wa 244/14.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie można uznać, że M.S. wykazał, że jego sytuacja materialna zmieniła się w stopniu uzasadniającym przyznanie mu prawa pomocy, pomimo poprzedniej negatywnej oceny zasadności wniosku. Podstawą faktyczną, w odniesieniu do której w rozpoznawanej sprawie przyjęto, że skarżący nie jest uprawniony do skorzystania z prawa pomocy były ustalenia wskazujące, że skarżącemu – deklarującemu we wniosku brak dochodów i jakichkolwiek środków do życia – przysługuje renta z tytułu niezdolności do pracy, której skarżący z własnej woli nie pobiera.
W ponownie złożonym wniosku, skarżący przywołał okoliczności tożsame z tymi podanymi w pierwotnym wniosku o prawo pomocy, m. in. podnosząc, że nie przysługuje mu prawo do renty, emerytury czy jakiegokolwiek zasiłku. Tymczasem w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy znajdują się liczne pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych potwierdzające, że skarżącemu przysługuje renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, np. w piśmie z dnia 16 lipca 2014 r. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych III Oddziału w Warszawie zawarta jest informacja, że skarżący posiada prawo do renty, lecz jej nie pobiera. Łączna kwota zgromadzonego świadczenia od 1 października 1998 r. do 31 lipca 2014 r. wyniosłaby 94 335,55 zł netto.
Z tego też względu również Sąd rozpoznający kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie znalazł podstaw do podważenia oceny odnoszącej się do możliwości finansowych skarżącego przyjętej w postanowieniu z 22 czerwca 2015 r.
Zażalenie od powyższego postanowienia WSA w Warszawie sformułował M.S. Wskazał w nim, że nie pobiera renty, gdyż ta jest mu nienależna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 165 p.p.s.a., postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Taka zmiana okoliczności w sprawie, względem stanu, w których zapadły wcześniejsze rozstrzygnięcia Sądu, nie nastąpiła. Do tej podstawy prawno-faktycznej zaskarżonego postanowienia nie odniósł się także skarżący w zażaleniu. Jednocześnie nie wykazał on, że przysługująca mu renta jest – jak twierdzi "nienależna". Wobec tego nie było możliwe uwzględnienie jego argumentacji i żądania.
Z tych względów zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.