Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu K. J. uzupełnienia postanowienia tego Sądu z dnia 25 września 2018 r., którym odrzucono jego skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący wniósł o uzupełnienie ww. postanowienia Sądu poprzez "orzeczenie, że zaskarżony organ pozostaje w stanie bezczynności, wobec nierozpoznania i niezałatwienia wniesionego zażalenia zgodnie z wiążącymi w tej sprawie normami prawa administracyjnego z ustawy kodeks postępowania administracyjnego, w związku z art. 104 K.p.a.". Zdaniem skarżącego Sąd rozpoznał skargę wyłącznie w części, bowiem pominięto, iż sprawa dotyczy obowiązku organu w stanie prawnym sprzed zmian wprowadzonych w ustawie K.p.a. wiążących od dnia 1 czerwca 2017 r. Analizując jednak instytucję uzupełnienia orzeczenia, o której mowa w art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – zwanej dalej P.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenił, że w postanowieniu z dnia 25 września 2018 r. orzeczono o całości skargi uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligowały Sądu do zamieszczenia w postanowieniu żadnego dodatkowego orzeczenia zarówno w sentencji, jak i jego uzasadnieniu. Zakres uzupełnienia postanowienia, jakiego domaga się skarżący nie mieści się więc w określonym art. 157 § 1 P.p.s.a. i z tych przyczyn orzeczono jak na wstępie.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, podnosząc że odrzucając skargę Sąd pierwszej instancji przyjął błędny stan prawny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie, od dnia ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W myśl art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
W warunkach rozpoznawanej sprawy, w postanowieniu z dnia 25 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o całości sprawy, uznając niedopuszczalność złożonej w sprawie skargi na bezczynność. Jak słusznie podkreślał Sąd pierwszej instancji w kontrolowanym postanowieniu, polemika ze stanowiskiem zawartym w tym postanowieniu mogła się odbyć tylko poprzez złożenie stosowanego środka zaskarżenia, o czym zresztą skarżący został pouczony wraz z doręczeniem mu odpisu postanowienia. Kwestionowanie natomiast jego we wniosku o uzupełnienie postanowienia, w tym które przepisy winien stosować Sąd do rozpoznania skargi na bezczynność, słusznie zostało uznane za nieuprawnione.
W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił rozpoznawane zażalenie.