Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1608/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił K. J. (dalej skarżący) wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1608/10 (dalej wyrok II SA/Wa 1608/10) w sprawie z jego skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego.
Wnioskiem z 3 kwietnia 2017 r. skarżący zwrócił się o dokonanie wykładni wyroku II SA/Wa 1608/10, którym Sąd oddalił jego skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego.
Skarżący wskazał, że "wyjaśnienia wymaga okoliczność, czy WSA w Warszawie, w zakresie, w jakim uznał i przyznał organom Policji zasadność odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby czynnej w Policji orzekł o:
- - uznaniu tego rozkazu personalnego wyjątkowo za decyzję administracyjną o przyznaniu nagrody rocznej i rozstrzygnął zgodnie z prawem, oraz przy uwzględnieniu zmian prawa, iż dochodzenie prawa nabytego, w związku ze zmianą tylko przepisów wykonawczych jest niedopuszczalne.
- - czy też wyrok ten stanowi, iż organy miały rację, bowiem nie można unieważnić tego, co nie jest decyzją administracyjną, zatem nie jest ważna treść rozstrzygnięcia, ale skutek, zatem w sprawie tej występowały przeszkody nieważności, bowiem postępowanie w tym zakresie faktycznie nie mogło być nigdy prowadzone przed organami administracji państwa, zatem skutkiem wyroku oddalającego skargę jest stanowisko, iż w sprawie nie wydano decyzji administracyjnej odnośnie prawa do nagrody rocznej i brak jest przeszkód do wnioskowania i prowadzenia postępowania o jej wyrównanie".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej ppsa) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Potrzeba dokonania wykładni może być wyłącznie następstwem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja, jaki i uzasadnienie rozstrzygnięcia.
W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie wskazuje się, że konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (T. Ereciński w: Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; postanowienie NSA z 26.7. 2001 r., II SAB 57/98, Lex 75533).
Jeżeli orzeczenie jest kompletne, zawiera rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie, których treść ponadto nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 ppsa, wniosek o jego wykładnię podlega oddaleniu. Orzeczenie oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku sąd wydaje w formie postanowienia (postanowienie SN z 13.5.1982 r., I PR 43/82, OSNCP 1983/1/11).
Sentencja wyroku z 19 stycznia 2011 r., II SA/Wa 1608/10 jest jednoznaczna w swoim brzmieniu, gdyż wskazuje na charakter i zakres rozstrzygnięcia - oddalenie skargi w całości, wobec czego nie można uznać, że sentencja wyroku budzi wątpliwości powodujące konieczność dokonania wykładni. Uzasadnienie zaś, z uwagi na oddalenie skargi i brak wniosku którejkolwiek ze stron postępowania, nie zostało w niniejszej sprawie sporządzone. W myśl art. 141 § 2 ppsa w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku.
Jak wynika z protokołu rozprawy z 19 stycznia 2011 r., skarżący brał udział w posiedzeniu sądowym i nie składał wniosków formalnych. Sąd na rozprawie podał ustnie zasadnicze powody rozstrzygnięcia (k. 29 akt sądowych).
Skoro sama sentencja wyroku II SA/Wa 1608/10 nie zawiera żadnych niejasności, a uzasadnienie wyroku nie zostało sporządzone, to tym samym nie ma podstaw do przedstawienia wykładni tego orzeczenia.
Poznaniu przez skarżącego motywów, którymi kierował się Sąd, wydając orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, służy wniosek o sporządzenie uzasadnienia nieprawomocnego wyroku oddalającego skargę. Wniosek taki strona winna zgłosić w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu jego sentencji (art. 141 § 2 ppsa), w niniejszej sprawie żadna ze stron takiego wniosku nie złożyła. Wyrok II SA/Wa 1608/10 jest prawomocny od dnia 19 lutego 2011 r. W takiej sytuacji wniosek o wykładnię wyroku (wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku), o którym mowa w art. 158 ppsa, nie może zastępować wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, składanego w trybie w art. 141 § 2 ppsa.
W świetle powyższych okoliczności, z uwagi na brak podstaw do rozstrzygania jakichkolwiek wątpliwości co do treści wydanego w niniejszej sprawie wyroku, Sąd I instancji odmówił dokonania wykładni wyroku (k. 29-31, 76, 80-83 akt II SA/Wa 1608/10).
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył K. J. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy celem ponownego i właściwego rozpoznania i załatwienia. Skarżący w uzasadnieniu podniósł, że "nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, iż wystarczające jest oparcie się na sentencji wyroku, gdy wątpliwości interpretacyjne budzi treść uzasadnienia, wiążąca organy orzekające w sprawie, a z której to w chwili obecnej usiłuje się wywodzić, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r. rozstrzygnął, iż w zakresie dalszym, niż zwolnienie ze służby czynnej w Policji, rzeczony wyrok stanowi o oddaleniu skargi i rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie prawa do nagrody rocznej za rok 2005". W pozostałej części uzasadnienia skarżący podniósł wywód dotyczący interpretacji formy rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby czynnej.
Skarżący wskazał, że nie wie czy Sąd I instancji orzekł jak organy Policji, czy orzeczenie dotyczyło wyłącznie niezasadności skargi w zakresie nagrody rocznej. Wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł odmiennie niż do tej pory wskazywało orzecznictwo (k. 91 akt II SA/Wa 1608/10).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści (art. 158 zd. 1 ppsa).
Uwzględnienie wniosku o wykładnię wyroku może nastąpić jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do istoty rozstrzygnięcia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (postanowienie NSA z: 10.2.2012 r., I OZ 78/12; 5.3.2014 r., II GSK 1310/12, akceptowane przez M. Jagielską, J. Jagielskiego, R. Stankiewicza, M. Grzywacza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C. H. Beck 2015 s. 643, nb 1). Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych należy uznać domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku stanowiące w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu (postanowienie NSA z: 23.9.2011 r., II FSK 1224/10; 20.5.2011 r., I FZ 104/11, akceptowane przez T. Wosia w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2013, s. 823, uw. 5).
Wykładnia wyroku dokonywana jest w sytuacji, gdy treść wyroku jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do zawartego w nim rozstrzygnięcia. Jeżeli orzeczenie jest kompletne, zawiera rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie, których treść nie budzi wątpliwości, wniosek o jego wykładnię podlega oddaleniu. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych, polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Nie jest dopuszczalne dokonanie wykładni orzeczenia na podstawie art. 158 ppsa, przez uzupełnienie zawartej w nim argumentacji, mającej uzasadniać podjęte rozstrzygnięcie, czy podjęcie polemiki ze stroną postępowania w odniesieniu do zawartej w orzeczeniu treści.
W rozpoznawanej sprawie sentencja kwestionowanego wyroku została sformułowana w sposób jasny i niebudzący wątpliwości (k. 31 akt II SA/Wa 1608/10).
W związku z oddaleniem skargi oraz brakiem wniosku którejkolwiek ze stron postępowania o sporządzenie uzasadnienia wyroku, nie zostało ono sporządzone. Niezrozumiałym jest zatem stanowisko skarżącego, że "nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem WSA w Warszawie, iż wystarczające jest oparcie się na sentencji wyroku, gdy wątpliwości interpretacyjne budzi treść uzasadnienia", skoro uzasadnienia wyroku nie sporządzono. Zgodnie z art. 141 § 2 ppsa w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie czternastu dni od dnia zgłoszenia wniosku.
W związku z powyższym wniosek o dokonanie wykładni wyroku trafnie Sąd I instancji uznał za bezzasadny i słusznie ów wniosek oddalił.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.