Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 1 lutego 2012 r. Przewodnicząca Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zgodnie z § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. Nr 221, poz. 2192) wezwała M.B. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 18 zł za wydanie kserokopii dokumentów. Ponadto na podstawie art. 46 § 1 pkt 4 i art. 49 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wezwała ją do własnoręcznego podpisania wniosku o wydanie kserokopii dokumentów w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpoznania.
Zażalenie na powyższe zarządzenie wniosła M.B. podnosząc, że wniosek został przez nią złożony na podstawie art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), a nie jak błędnie przyjął Sąd I instancji na podstawie art. 12a § 2 p.p.s.a.. Zatem wniosek ten nie musiał spełniać wymagań formalnych, ani nie musiał zostać opłacony. Ponadto wnioskodawczyni podkreśliła, że nie jest stroną postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż postępowanie o sygn. akt II SO/Wa 14/11 toczące się z jej udziałem zostało ostatecznie zakończone prawomocnym orzeczeniem w dniu 1 września 2011 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 12a § 2 p.p.s.a akta sprawy udostępnia się stronom postępowania. Strony mają prawo przeglądać akta sprawy i otrzymywać odpisy, kopie lub wyciągi z tych akt. Stosownie zaś do art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.
Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą żądanie realizacji określonych wniosków w sprawach indywidualnych nie może zostać uznane za żądanie udzielenia informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skoro bowiem stronie postępowania sądowoadministracyjnego przysługują określone uprawnienia na mocy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to nie może ona jednocześnie żądać informacji o sposobie i przebiegu takiego postępowania w ramach procedury uregulowanej w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W niniejszej sprawie wnioskodawczyni była osobą wnosząca o wymierzenie grzywny organowi, a więc bezwątpienia była stroną postępowania sądowoadministracyjnego. Nie wątpliwie także uprawnienia strony określone w art. 12a § 2 p.p.s.a. nie wygasają po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie zaś z art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej działanie tej ustawy wyłączone jest w zakresie uprawnienia wnioskodawczyni jako strony postępowania do przeglądania akt sprawy uregulowanego w art. 12a § 2 p.p.s.a. Słusznie zatem Sąd I instancji uznał, iż chce ona skorzystać z uprawnienia przysługującego jej na mocy art. 12a § 2 p.p.s.a. i wezwał wnioskodawczynię do uzupełnienia braków formalnych wniosku oraz uiszczenia opłaty kancelaryjnej.
W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w związku z 197 § 2 i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.