Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 658/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę L. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że w dniu 7 lipca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga L. R. na ww. decyzję. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 lipca 2016 r. zobowiązano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200,00 zł., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu został skarżącemu skutecznie doręczony w dniu 19 lipca 2016 r. (vide: potwierdzenie odbioru – k. 17 akt sprawy).
W dniu 20 lipca 2016 r. skarżący wysłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pismo zatytułowane "prośba o odroczenie wszczęcia postępowania sądowego". W piśmie tym skarżący wskazał, że w dniu 16 lipca 2016 r. został skierowany w trybie pilnym na badania diagnostyczne do szpitala, w trakcie których stwierdzono zapalenie pęcherzyka żółciowego i zwężenie cieśni aorty. Nadto, że po zakończeniu leczenia farmakologicznego skarżący zobligowany jest do dalszych specjalistycznych badań oraz konsultacji lekarskich celem ustalenia terminów dwóch zabiegów operacyjnych. W związku z podanymi okolicznościami skarżący nie będzie w stanie czynnie i aktywnie brać udziału w prowadzonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zły stan zdrowia uzasadnia więc bezterminowe odroczenie wszczęcia postępowania sądowego.
W zakreślonym terminie wymagany wpis od skargi nie został uiszczony, co potwierdza notatka urzędowa z dnia 9 sierpnia 2016 r. sporządzona przez Oddział Finansowo - Budżetowy WSA w Gdańsku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę.
Sąd I instancji podał, że w myśl art. 220 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z kolei zgodnie z art. 220 § 3 ww. ustawy skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Sąd I instancji wskazał, że skarżącemu doręczono skutecznie odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu a wpis od skargi nie został uiszczony w przewidzianym przez prawo terminie.
Złożone natomiast przez skarżącego pismo z dnia 20 lipca 2016 r. nie spowodowało anulowania skutku prawnego doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu, gdyż w przepisach procedury sądowoadministracyjnej nie przewidziano regulacji pozwalającej na przedłużenie terminu ustawowego (a taki charakter ma termin do uiszczenia wpisu od skargi), czy przesunięcie momentu wszczęcia postępowania sądowego zgodnie z wnioskiem strony skarżącej. Postępowanie to zostało skutecznie wszczęte z momentem wniesienia skargi na kwestionowaną przez skarżącego decyzję. Z wniesieniem skargi wiąże się z kolei obowiązek uiszczenia należnej opłaty w postaci wpisu będący jednym z warunków formalnych skutecznego złożenia skargi. Skarżący w przewidzianym terminie wymaganego wpisu nie uiścił. Nie złożył również wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. O możliwości złożenia przedmiotowego wniosku został zaś skutecznie pouczony w momencie doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu od skargi (zob.: pkt 4 pouczenia zawartego w piśmie sekretariatu WSA w Gdańsku z dnia 11 lipca 2016 r.). Pismo skarżącego z dnia 20 lipca 2016 r. nie zostało również potraktowane jako oświadczenie o cofnięciu skargi obligujące sąd do umorzenia postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, jak i wskazaną regulację normatywną Sąd I instancji zobligowany był skargę odrzucić.
W zażaleniu na powyższe postanowienie L. R., zaskarżając owo postanowienie w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania polegające na:
- niewłaściwym zastosowaniu art. 220 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 243 § 1 P.p.s.a.;
- niewłaściwym zastosowaniu art. 6 P.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 oraz art. 252 § 1 P.p.s.a;
- niezastosowaniu art. 49 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 252 § 2 P.p.s.a.
W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że powyższe naruszenia miały wpływ na wynik sprawy, ponieważ Sąd I instancji nie udzielił skarżącemu niezbędnych pouczeń co do przesłanek udzielenia prawa pomocy, a skarżący wystąpił w terminie przewidzianym przez przepisy prawa z wnioskiem do Sądu I instancji o udzielenie prawa pomocy, natomiast Sąd ten nie dokonał właściwej i dogłębnej analizy wniosku oraz sytuacji skarżącego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, iż wniosku takiego skarżący nie złożył, a ponadto Sąd I instancji nie wezwał skarżącego do uzupełnienia ewentualnych braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, co w dalszej kolejności dopiero mogło prowadzić do merytorycznej oceny takiego wniosku oraz ewentualnie do jego oddalenia. Wszystkie te uchybienia doprowadziły w konsekwencji do bezpodstawnego odrzucenia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu administracyjnym (j.t.: Dz.U. 2016, poz. 718 ze. zm.), dalej: P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę z uwagi na brak uiszczenia wpisu sądowego.
Zarządzeniem z dnia 8 lipca 2016 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca odpis wezwania z dnia 8 lipca 2016 r. wraz z informacją o 7-dniowym terminie do uiszczenia wpisu oraz pouczeniem konsekwencji w postaci odrzucenia skargi w wyniku jego nieuiszczenia, została doręczona na adres skarżącego i odebrana przez skarżącego w dniu 19 lipca 2016 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki znajdującego się w aktach sądowych sprawy. Termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w tej sprawie upłynął więc w dniu 26 lipca 2016 r. Skarżący nie uiścił wpisu sądowego w zakreślonym terminie.
Nadmienić należy, że w piśmie przewodnim dołączonym do opisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, zawarto pouczenie w pkt 4, że na wniosek strony może być przyznane prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, (...). Pouczono, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu wg ustalonego wzoru, a formularze te dostępne są w wojewódzkich sądach administracyjnych, w Naczelnym Sądzie Administracyjnym, urzędach gmin oraz na stronie internetowej http://www.nsa.gov.pl/.
Odnosząc się do argumentu skarżącego dotyczącego niewezwania skarżącego przez Sąd I instancji do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, należy zauważyć, że skarżący takiego wniosku nie złożył. Skoro skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, czy ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, to Sąd I instancji nie mógł wezwać skarżącego do uzupełniania braków formalnych wniosku.
Skarżący został pouczony o prawie do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, jednakże z tego prawa nie skorzystał.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.