Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 112/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu wniosku A. M., odrzucił wniosek o odszkodowanie.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że A. M. wystąpił z wnioskiem o orzeczenie na podstawie art. 77 ust. 1 Konstytucji RP wynagrodzenia szkody jaka została mu wyrządzona przez niezgodne z prawem działania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w związku z wydaniem postanowienia o odrzuceniu skargi pomimo tego, że skarga została złożona w terminie, przez co skarżący poniósł szkodę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucając ww. wniosek wskazał, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych jest precyzyjnie określony w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi lub – na mocy przepisu szczególnego - w innych ustawach. Jednym zaś z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy, w kognicji sądu administracyjnego.
W ocenie Sądu wniosek skarżącego nie należy do żadnych ze spraw podlegających rozpatrzeniu w jakimkolwiek trybie przewidzianym w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z tym nie podlega też zakreślonej przepisami kognicji sądów administracyjnych. Orzekanie o odszkodowaniu za niezgodne z prawem - według skarżącego – działania wojewódzkiego sądu administracyjnego nie mieści się w kompetencjach sądów administracyjnych. Generalnie kwestia odszkodowania może być przedmiotem rozpoznania przez sądy powszechne w postępowaniu cywilnym. Jest to więc sprawa cywilna, gdzie stosuje się do odpowiedzialności odszkodowawczej przepisy art. 417, art. 4171 i następne K.c.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. M., zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 63 P.p.s.a.
W uzasadnieniu wnoszący zażalenie wskazał, że żaden z obowiązujących przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wyklucza możliwości dochodzenia wynagrodzenia szkody.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione. Ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. (art. 3 § 2a P.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Na podstawie art. 4 P.p.s.a. sądy administracyjne rozstrzygają również spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Sądy administracyjne nie są zatem właściwe do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach.
Mając na uwadze treść powołanych przepisów Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że żaden przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie pozwala na wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzygnięcia, o które wnioskował skarżący. Kognicja sądów administracyjnych nie obejmuje rozstrzygania spraw cywilnych, a takimi są sprawy o odszkodowanie. Postępowanie sądowe w tych sprawach unormowane jest w art. 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie zaś z art. 2 K.p.c. do rozpoznania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych oraz Sąd Najwyższy.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie przepisów art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.