Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił K. T. przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego wniesionej przez nią skargi. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez wniesienie wpisu sądowego oraz nadesłanie jednego odpisu wniesionego środka zaskarżenia. Pismo zawierające wezwanie doręczono dorosłemu domownikowi strony. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżąca uiściła jedynie wpis, a z uwagi na nieuzupełnienie wszystkich braków skarga została odrzucona postanowieniem, z dnia 6 maja 2016 r. Pismem z dnia 24 maja 2016 r. K. T. wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, wskazując że o uchybieniu terminu dowiedziała się dopiero z treści postanowienia odrzucającego jej skargę. Kolejnym pismem, z dnia 10 czerwca 2016 r., skarżąca wskazała, iż wezwanie do uzupełnienia braków skargi, doręczone w dniu 30 marca 2016 r., odebrane zostało przez osobę nie będącą jej domownikiem, a zatem nieuprawnioną do odbioru korespondencji w imieniu strony. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego okoliczność ta nie stanowiła jednak przesłanki przywrócenia terminu. Sąd wskazał, iż doręczenie pisma domownikowi skarżącej rozpoczęło bieg terminu nałożonych na nią obowiązków, a skarżąca nie wykazała, aby osoba odbierająca korespondencję nie była jej domownikiem. Ponadto Sąd podkreślił, iż w sprawie uiszczony został wpis, co wskazywać by miało na to, że skarżąca poinformowana jednak była o skierowanym do niej wezwaniu.
Zażalenie na to postanowienie wniosła K. T., wskazując, że Jakub Solich, który dokonał odbioru pisma zawierającego wezwanie do uzupełnienia braków skargi, nie zamieszkuje pod tym samym adresem, co ona i nie jest osobą upoważnioną do obioru korespondencji w jej imieniu. Ponadto skarżąca wskazała, iż wpis sądowi uiściła, gdyż informację o tym obowiązku uzyskała w rozmowie telefonicznej z sekretariatem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako "ppsa", przewiduje możliwość przywrócenia przez Sąd uchybionego terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym. Przywrócenie takie uzależnione jest od wykazania przez stronę braku jej winy w uchybieniu, zaś okoliczności wskazujące na brak winy wykazane winny być we wniosku o przywrócenie terminu, co wynika z art. 87 § 2 tej ustawy.
W niniejszej sprawie K. T. domaga się przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego wniesionej przez nią skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zarządzeniem z dnia 10 marca 2016 r., wezwał stronę do uiszczenia wpisu sądowego oraz do nadesłania dodatkowego odpisu wniesionej skargi. Wezwanie to doręczone zostało na adres skarżącej w dniu 30 marca 2016 r., przy czym jego odbioru dokonał Jakub Solich, który podał się za domownika strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż doręczenie to było prawidłowe, w myśl art. 72 § 1 ppsa, a zatem wywołało wszelkie skutki, w tym rozpoczęło bieg terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Stanowisko to uznać trzeba jednak za niesłuszne, szczególnie w świetle okoliczności wskazanych przez stronę zażaleniu. K. T. podniosła bowiem, iż Sąd I instancji błędnie przyjął, że Jakub Solich jest jej domownikiem. Skarżąca podkreśliła, iż nie zamieszkuje on pod tym samym adresem co ona i nie może być uznany za jej dorosłego domownika, a co za tym idzie doręczenie pisma do jego rąk nie może być uznane za prawidłowe. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczność ta, jako mająca istotne znaczenie dla sprawy, winna być przez Wojewódzki Sąd Administracyjny dokładnie wyjaśniona. Zgodnie z art. 72 § 1 ppsa za skuteczne może być uznane jedynie doręczenie pisma dorosłemu domownikowi strony. Jeżeli osoba, do rąk której dokonano doręczenia, nie spełnia wymogów wskazanych w tym przepisie – to znaczy albo nie jest osobą dorosłą, albo nie jest domownikiem strony, to doręczenie nie może być uznane za skuteczne, a co za tym idzie nie wywołuje ono skutków prawnych w stosunku do strony. Niewyjaśnienie tej kwestii ma istotne znaczenie dla niniejszej sprawy. Ewentualne stwierdzenie nieprawidłowości doręczenia wezwania z dnia 10 kwietnia 2016 r. bez wątpienia wskazywałoby bowiem na brak winy skarżącej w uchybieniu. Przyjąć zatem trzeba, iż odmowa przywrócenia terminu była przedwczesna, a zaskarżone postanowienie, jako wydane z naruszeniem art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ppsa, podlega uchyleniu.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.