Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił A.Z. przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarga strony jest oczywiście bezzasadna, co dawało podstawy do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.". Sąd podkreślił, iż skarżąca nie skorzystała ze wszystkich, przysługujących jej w toku postępowania administracyjnego, środków zaskarżenia, bowiem nie wniosła zażalenia na przewlekłe prowadzenie sprawy, o jakim mowa w art. 37 § 2 Kpa. Oznacza to, że w sprawie zastosowanie znajdzie art. 247 P.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A.Z., zarzucając naruszenie art. 32 i 45 Konstytucji RP.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przyznanie prawa pomocy, nawet jeśli zachodzą ku temu przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, jest niedopuszczalne w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka" nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. Przepis art. 247 P.p.s.a. znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, w których skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 tej ustawy. Przepis art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. stanowi natomiast, że sąd odrzuca skargę, jeżeli skarga z innych przyczyn jest niedopuszczalna.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy przewlekłości postępowania, jakiej miałaby się dopuścić Odwoławcza Komisja Stypendialna dla Studentów Politechniki Wrocławskiej. W tego typu sprawach strona – przed wniesieniem skargi – winna wystąpić, w myśl art. 37 § 2 K.p.a., z zażaleniem na przewlekłe prowadzenie sprawy do organu wyższego stopnia, nad organem, który zobowiązany był do załatwienia sprawy. Dopiero wniesienie takiego zażalenia i ewentualne dalsze niezałatwienie sprawy pozwalałoby na wystąpienie ze skargą do sądu administracyjnego, co wynika z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżąca zażalenia takiego nie złożyła. Słusznym było zatem stanowisko Sądu, iż sytuacja taka oznacza oczywistą bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 P.p.s.a., a w takiej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawidłowo więc odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy ze względu na oczywistą bezzasadność jej skargi.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.