Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 551/17 wstrzymał wykonanie decyzji [...] Kuratora Oświaty i Wychowania w [...] z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie wykreślenia szkoły z ewidencji szkół i placówek niepublicznych
W uzasadnieniu Sąd I instancji powołał art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") i podał, że [...], prowadząca Niepubliczny Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy w [...] [...] w skardze na decyzję [...] Kuratora Oświaty i Wychowania w [...] z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wskazaną decyzją organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] stycznia 2017 r., znak: [...] w części dotyczącej wykreślenia Niepublicznego Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w [...]- [...] z prowadzonej przez Powiat [...] ewidencji niepublicznych szkół i placówek oświatowych, natomiast uchylił tę decyzję w części obejmującej datę wykreślenia, ustalając nową datę na [...] maja 2017 r.
Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca podniosła, że Niepubliczny Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy, który prowadzi od 1 września 2015 r., został bezpodstawnie wykreślony z ewidencji niepublicznych szkół i placówek oświatowych Powiatu [...] z powodów przez nią niezawinionych, na skutek nieuzasadnionego i nieformalnego polecenia Ministerstwa [...] o niezwłocznym przekierowywaniu wychowanków tego Ośrodka do innych ośrodków. Powyższe doprowadziło do tego, że obecnie w spornym Ośrodku nie ma wychowanków.
W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że w sprawie niniejszej spełnione zostały przesłanki określone w powołanym przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Niewątpliwie bowiem wykreślenie Ośrodka – [...] z niepublicznych szkół i placówek oświatowych Powiatu [...], oznaczające zarazem jego likwidację, spowoduje znaczne straty finansowe u skarżącej z powodu utraty dotychczas otrzymywanego wynagrodzenia, jak również utratę zainwestowanych w Ośrodek nakładów finansowych, które – jak wyjaśniła skarżąca – w krótkim czasie jego funkcjonowania nie zwróciły się w postaci uzyskiwanych dochodów. Likwidacja Ośrodka prowadzić będzie również do powstania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż niekwestionowane jest, że powołanie do życia młodzieżowego ośrodka wychowawczego oraz działających przy nim placówek oświatowych jest długotrwałą i czasochłonną procedurą, wymagającą wielu opinii i zgód różnych organów administracji publicznej.
Zażalenie na postanowienie z 14 czerwca 2017 r. złożył [...] Kurator Oświaty i Wychowania w [...], wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie
W odpowiedzi na zażalenie skarżąca wniosła o jego oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację przedstawioną we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia lecz uprawdopodobnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko (por. postanowienie NSA z 31 maja 2010 r., II OZ 443/10). Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie aktu lub czynności, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Zadaniem sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają lub nie za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający zatem sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszej motywacji, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Zaś wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności rolą sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń strony. To na niej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego. Rozpoznanie wniosku powinno uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy mające wpływ na ocenę wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji/postanowienia, nie zwalnia to jednak strony z wykazania, że zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej jest w stosunku do niej zasadne (por. postanowienie NSA z 20 października 2015 r., I OZ 1290/15).
Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania takiego aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1P.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób się zgodzić ze stanowiskiem Sądu I instancji, że skarżąca wykazała okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Za okoliczności takie nie można uznać uzyskiwania na nowo wymaganych pozwoleń i opinii, na które powołuje się skarżąca, gdyż są to zwykłe czynności administracyjne podejmowane przez każdą osobę rozpoczynającą działalność gospodarczą czy innego rodzaju. Za takie okoliczności nie mogą być także uznane, poczynione nakłady finansowe związane z rozpoczęciem i prowadzeniem działalności opiekuńczo – wychowawczej, jak też utarta dotychczas otrzymywanego wynagrodzenia, które mogą zostać odzyskane, gdy zaistnieją ku temu przesłanki przewidziane w przepisach prawa.
Tym samym skarżąca nie wykazała, aby zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżąca nie poparła swojego wniosku żadnymi wyliczenia czy rachunkami dokumentami dającymi podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wykazała, że wykonanie decyzji spowoduje powstanie znacznej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Nie wykazała także, że powstaną trudne do odwrócenia skutki prawne lub faktyczne, które spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Tym samym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględniając okoliczności faktyczne i prawne niniejszej sprawy uznać należy, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. art. 188 w zw. z art. 197 § 2 w zw. z art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.