Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Kr 199/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 156 § 1 P.p.s.a. sprostował z urzędu postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 marca 2016 r. sygn. akt II SAB/Kr 199/15 w ten sposób, że w sentencji postanowienia zamiast "skargi kasacyjnej B. M." wpisał "skargi kasacyjnej Dyrektora Biblioteki Publicznej w K.".
Sąd stwierdził, że wpisanie w przedmiotowym postanowieniu "skargi kasacyjnej B. M." zamiast "skargi kasacyjnej Dyrektora Biblioteki Publicznej w K." jest oczywistą omyłką pisarską Sądu, bowiem w aktach sprawy znajduje się skarga kasacyjna Dyrektora Biblioteki Publicznej w K.. Pani Bogusława Moskała jest Dyrektorem Biblioteki Publicznej w K.i występuje w sprawie jako organ a nie osoba fizyczna.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Dyrektor Biblioteki Publicznej w Kalwarii Zebrzydowskiej, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o jego uchylenie oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 156 § 1 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji przewidzianej w art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz nieważność postępowania. Podniósł, że Sąd przekroczył zakres uprawnienia wynikającego z art. 156 § 1 P.p.s.a. W niniejszym wypadku doszło bowiem do błędnego określenia adresata orzeczenia, a więc zastosowania przepisów prawa materialnego, poprzez utożsamianie osoby fizycznej z osobą prawną przez nią reprezentowaną, a także procesowego poprzez skierowanie postanowienia do osoby niebędącej stroną w sprawie. Zarzut ten może prowadzić do nieważności postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Natomiast stosownie do art. 166 tej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Wykładnia gramatyczna art. 156 § 1 P.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (patrz: postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04, niepubl.). Niedokładność lub omyłka może zatem dotyczyć np. oznaczenia stron, czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania.
Podkreślenia wymaga, że pod pojęciem "oczywistej omyłki" nie należy rozumieć ani przeoczenia, jakiego sąd się dopuścił przy rozstrzygnięciu sprawy, ani niezgodności sentencji z następnie sporządzonym uzasadnieniem (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Lexis Nexis, Warszawa 2010, Wyd. 4, s. 375). Nie może zatem być zmienione w drodze sprostowania orzeczenie co do istoty sprawy.
Sprostowanie, którego dokonał Sąd pierwszej instancji dotyczyło sprostowania oczywistej omyłki w rozumieniu art. 156 § 1 P.p.s.a. Wskazać bowiem należy, że skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 grudnia 2015 r. sygn. akt II SAB/Kr 199/15 wniósł Dyrektor Biblioteki Publicznej w K., którą to funkcję pełni B. M., co bezsprzecznie wynika z akt sprawy. Zatem prawidłowe jest stanowisko Sąd pierwszej instancji, że Dyrektor Biblioteki Publicznej w K.występuje w sprawie jako organ a nie osoba fizyczna.
Odnosząc się natomiast do zarzutu, że błędne określenie strony powinno stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności postępowania, wskazać trzeba, że przyczyny nieważności postępowania zostały określone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu, nieważność postępowania zachodzi: 1) jeżeli droga sądowa była niedopuszczalna;
- 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej, organu powołanego do jej reprezentowania lub przedstawiciela ustawowego, albo gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany;
- 3) jeżeli w tej samej sprawie toczy się postępowanie wcześniej wszczęte przed sądem administracyjnym albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona;
- 4) jeżeli skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy;
- 5) jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw;
- 6) jeżeli wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł w sprawie, w której właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny.
W świetle powołanego przepisu stwierdzić należy, iż żadna z wymienionych tam przesłanek nieważności postępowania nie ma zastosowania w sytuacji, gdy Sąd na skutek oczywistej omyłki błędnie określi organ występujący w sprawie.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.