Postanowienie NSA z 21 września 2017 r., I OZ 1302/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 760/15 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie uzasadnienia orzeczenia z uzasadnieniem

Sprawa

w sprawie ze skargi R. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska przewodniczący

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił wniosek R. O. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnień postanowień tego Sądu: z dnia 28 października 2015 r., którym odrzucono skargę R. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia oraz z dnia 16 grudnia 2015 r., którym sprostowano oczywistą omyłkę w komparycji postanowienia z dnia 28 października 2015 r. korygując błędnie wskazaną w nim datę rozpoznania sprawy i wydania tego postanowienia.

W motywach orzeczenia Sąd I instancji stwierdził, iż uzasadnienia postanowień z dnia 28 października 2015 r. i 16 grudnia 2015 r. sporządzone i doręczone zostały skarżącej z urzędu. Ich doręczenie nie było uwarunkowane uprzednim złożeniem przez nią wniosków w tym przedmiocie. W konsekwencji, żądanie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie ww. orzeczeń było niedopuszczalne w rozumieniu art. 88 ustawy z dnia 30 października 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: P.p.s.a.), gdyż nie doszło w ogóle do uchybienia terminowi.

W zażaleniu na powyższe postanowienie R. O. podniosła, że Sąd I instancji bezzasadnie wydał zaskarżone postanowienie, gdyż wniosek o przywrócenie terminu złożyła z zastrzeżeniem potrzeby jego wniesienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Nieuzasadniony jest zarzut skarżącej, iż Sąd I instancji orzekał o dopuszczalności żądania przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia postanowień z dnia 28 października 2015 r. i 16 grudnia 2015 r. bez stosownego wniosku strony. Wniosek taki został bowiem zawarty w piśmie z dnia 29 maja 2017 r. Analiza treści tego pisma wskazuje, że przedmiotowy wniosek strona złożyła z tzw. "ostrożności procesowej", bowiem żądanie przywrócenia terminu zostało poprzedzone wskazaniem: "w przypadku niezbędności złożenia wniosku o przywrócenie terminu....". To zastrzeżenie powodowało konieczność zweryfikowania przez Sąd I instancji potrzeby zgłoszenia takiego wniosku, które jednak mogło zostać dokonane wyłącznie w ramach oceny jego dopuszczalności. W zależności od wyników tej oceny stanowisko Sądu I instancji w tej materii musiało przybrać procesową formę postanowienia o odrzuceniu wniosku lub też merytorycznego rozpoznania żądania przywrócenia terminu, co też WSA w Lublinie miał na względzie rozpoznając warunkowo zgłoszony wniosek.

Przystępując do oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji odnośnie dopuszczalności przedmiotowego wniosku należy wskazać, że zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a. istnieje możliwość przywrócenia stronie uchybionego terminu do dokonania czynności w postępowaniu. Przywrócenie takie możliwe jest tylko w sytuacji, gdy uchybienie nastąpiło bez winy strony. Jednakże - jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - w przedmiotowej sprawie nie było możliwe przywrócenie skarżącej terminu do wystąpienia z wnioskiem o sporządzenie i doręczenie uzasadnień postanowień z dnia 28 października 2015 r. i 16 grudnia 2015 r. W myśl art. 163 § 2 P.p.s.a postanowienia wydane na posiedzeniu niejawnym Sąd uzasadnia, gdy podlegają zaskarżeniu i doręcza stronom. Niewątpliwie postanowienia z dnia 28 października 2015 r. i 16 grudnia 2015 r. są orzeczeniami, na które przysługuje środek odwoławczy. Uzasadnienia przedmiotowych postanowień podlegały zatem sporządzeniu i doręczeniu stronom z urzędu, bez konieczności składania wniosku w tym zakresie. Tym samym nie mógł rozpocząć biegu termin do wystąpienia z żądaniem sporządzenia i doręczenia tych uzasadnień, a co za tym idzie niemożliwe było uchybienie temu terminowi. Zasadnie więc uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, iż niedopuszczalny był wniosek o przywrócenie takiego terminu, co w świetle art. 88 P.p.s.a. obligowało go do jego odrzucenia, pomimo iż został on złożony jedynie zapobiegawczo.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.