Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 480/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu wniosku T. M., uzupełnił wyrok tego Sądu z dnia 16 marca 2017 r. w ten sposób, że w tenorze wyroku dotychczasową jego treść oznaczył jako punkt I, a następnie dodał punkt II w brzmieniu: zasądzić od Dyrektora Służby Dróg i Kolei we Wrocławiu na rzecz skarżącego T. M. kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji, przywołując treść art. 157 § 1, art. 200 oraz art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), wskazał, że wniosek skarżącego jest uzasadniony, bowiem w wyroku kończącym postępowanie nie zostało wydane postanowienie w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego, o co z kolei wnioskowała strona w złożonej przez siebie skardze. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd objął zasądzoną kwotą uiszczony przez skarżącego wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie adwokata reprezentującego skarżącego w toku postępowania sądowego w kwocie 480 zł - stosownie do treści § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), a także opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Dyrektor Dolnośląskiej Służby Dróg i Kolei we Wrocławiu wniósł o jego zmianę poprzez odstąpienie od zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w całości. Organ przywołując treść art. 206 p.p.s.a. podkreślił, że pełnomocnik skarżącego w znikomym stopniu przyczynił się do wyjaśnienia sprawy, bowiem nie pojawił się na żadnej rozprawie, a jego rola ograniczyła się do wniesienia skargi do Sądu. Wskazano nadto, że według wiedzy organu skarżący powiela treść skarg w szeregu innych postępowaniach sądowoadministracyjnych, wykorzystując formę dostępu do informacji publicznej jako źródło dochodu. Tym samym obciążenie organu kosztami zastępstwa adwokata w sprawie jest nieuzasadnione.
W odpowiedzi na zażalenie skarżący wniósł o jego oddalenie oraz o zasądzenie od organu na rzecz T. M. kwoty 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
Naczelny Sąd Administracyjne zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej zwanej: "p.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Jednym z takich dodatkowych orzeczeń jest orzeczenie o kosztach postępowania, gdyż przepis art. 209 p.p.s.a. nakłada na sąd obowiązek rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i 204 P.p.s.a. Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania następuje więc w tych przypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona żądała we właściwym czasie ich przyznania.
Stosownie do art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zgodnie natomiast z art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
W niniejszej sprawie Sąd I instancji w postanowieniu uzupełniającym wyrok w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego zasądził od organu na rzecz skarżącego reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika kwotę 697 zł. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów sądowych w postaci: uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 200 zł stosownie do treści § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wynagrodzenia adwokata w wysokości 480 zł zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Powyższe orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny w pełni aprobuje i uznaje za prawidłowe.
Odnosząc się natomiast do argumentacji podniesionej w zażaleniu w zakresie zastosowania w sprawie art. 206 p.p.s.a. należy stwierdzić, iż jest ona niezasadna. Wskazana regulacja wyraża zasadę miarkowania (stosunkowego rozdzielania) kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, która umożliwia sądowi w uzasadnionych przypadkach odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Brzmienie art. 206 p.p.s.a. pozwala na stwierdzenie, że intencją ustawodawcy było pozostawienie do uznania sądu, czy ma zastosować ten przepis oraz w jakiej części należy zasądzić na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w przypadku uwzględnienia jej skargi. W razie miarkowania tych kosztów obowiązkiem sądu jest precyzyjne uzasadnienie takiego rozstrzygnięcia.
Ustalenie, czy w sprawie zachodzi uzasadniony przypadek, zależy więc od swobodnej oceny sądu. Niepodjęcie rozważań przez Sąd I instancji w tym względzie oznacza obowiązek zastosowania zasad z art. 200 p.p.s.a. Nie można zatem skutecznie czynić Sądowi zarzutu naruszenia art. 206 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy nie skorzystał z (fakultatywnego) uprawnienia przewidzianego w tym przepisie (por. wyroki NSA: z dnia 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt II FSK 2129/14; z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 36/16; postanowienie NSA z dnia 21 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 8/11).
Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż brak jest podstaw do wzruszenia zaskarżonego postanowienia, wobec czego w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego, bowiem przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu I instancji.