Uzasadnienie
Postanowieniem z 30 października 2014 r., sygn. I SA/Wa 1979/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku M.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym – zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata – odmówił przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie.
Zażalenie skarżącego na postanowienie z 30 października 2014r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z 4 lutego 2015 r., sygn. I OZ 64/15.
W wyniku rozpoznania kolejnego wniosku skarżącego o prawo pomocy w zakresie całkowitym, złożonego w dniu 28 lipca 2015 r., postanowieniem z 9 października 2015 r., sygn. I SA/Wa 1979/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata oraz umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.
Oddalając zażalenie skarżącego na postanowienie z 9 października 2015 r., w uzasadnieniu postanowienia z 11 grudnia 2015 r., sygn. I OZ 1642/15, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że rozpoznając kolejny, złożony po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie pierwszego wniosku skarżącego o prawo pomocy, wniosek o prawo pomocy w trybie art. 165 p.p.s.a. Sąd I instancji zasadnie odmówił jego uwzględnienia, gdyż skarżący nie wykazał, że jego sytuacja majątkowa uległa pogorszeniu w stosunku do ocenianej w poprzednim postępowaniu. Ustalono, bowiem, że skarżącemu nadal przysługuje renta z tytułu niezdolności do pracy, której strona z własnego wyboru nie pobiera.
Wyrokiem z 17 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącego na decyzję SKO w Warszawie z 26 marca 2014 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy materialnej.
Wyrażając wolę wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku, wnioskiem złożonym w dniu 4 maja 2016 r. skarżący zwrócił się o ustanowienie pełnomocnika (adwokata) z urzędu. W oświadczeniu złożonym następnie na urzędowym formularzu wniosku o prawo pomocy PPF, wniesionym w dniu 27 czerwca 2016 r., skarżący wskazał, że jako osoba bezrobotna, której nie przysługuje emerytura, renta, ani jakikolwiek zasiłek, nieposiadająca ponadto oszczędności, prowadząca jednoosobowe gospodarstwo domowe w mieszkaniu o pow. 32 m2 i utrzymująca się z dodatku mieszkaniowego w wysokości ok. 150 zł, żąda zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 września 2016 r. umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy.
W uzasadnieniu wskazał, że objęcie rozpoznawanego wniosku o prawo pomocy trybem z art. 165 p.p.s.a. wynika z faktu prawomocnego rozstrzygnięcia kwestii zwolnienia strony od kosztów sądowych postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2015 r., sygn. I OZ 64/15. Przyjmuje się, że jeżeli argumentacja rozpoznawanego wniosku jest tożsama z argumentacją wniosku uprzednio rozpoznanego, podmiot ubiegający się o przyznanie prawa pomocy nie wskaże jakichkolwiek nowych okoliczności lub podane przez niego fakty nie będą na tyle znaczące, aby mogły doprowadzić do odmiennych od dotychczasowych ocen, bądź też utrzymuje się stan niepewności Sądu co do wiarygodności składanych przez wnioskodawcę oświadczeń, korzystanie z art. 165 p.p.s.a. nie będzie możliwe.
Odnosząc powyższe wnioski na grunt rozpoznawanej sprawy WSA w Warszawie stwierdził, że treść wniosku z 30 czerwca 2016 r. nie wskazuje, by w jakimkolwiek zakresie nakierowany był on na wykazanie zmiany okoliczności sprawy. Jednocześnie od kosztów sądowych skarżący jest zwolniony z mocy ustawy, a zatem w tym zakresie również postępowanie podlegało umorzeniu.
Zażalenie wniósł M.S. Wskazał, że Sąd błędnie uznaje go za rencistę dysponującego znacznymi środkami pieniężnymi, gdy jest bez środków do życia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 165 p.p.s.a., postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Taka zmiana okoliczności w sprawie, względem stanu, w których zapadły wcześniejsze rozstrzygnięcia nie nastąpiła. Do tej podstawy prawno-faktycznej zaskarżonego postanowienia nie odniósł się także skarżący w zażaleniu. Stąd podlegało ono oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.