Postanowienie NSA z 20 lutego 2018 r., I OZ 133/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 20 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 555/17 o odmowie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 555/17

Sprawa

w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Jan Paweł Tarno przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 29 listopada 2017 r., II SA/Wa 555/17, odmówił wykładni wyroku tego Sądu z 29 sierpnia 2017 r., II SA/Wa 555/17, w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem sentencja wyroku, jak również treść jego uzasadnienia, nie nasuwają żadnych wątpliwości, a zwłaszcza wątpliwości, których wystąpienie stanowi przesłankę wykładni wyroku. Oddalając skargę Sąd w przedmiotowym wyroku jasno i wyraźnie wskazał motywy, jakimi się kierował, zakres przedmiotowy tych motywów oraz podstawy prawne rozstrzygnięcia. Argumentując podstawy swego rozstrzygnięcia Sąd, działając zgodnie z art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a."), zawarł w uzasadnieniu zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Okoliczności podniesione przez skarżącego we wniosku o wykładnię wyroku w istocie stanowią zarzuty, które nie mogą przynieść zamierzonego rezultatu w formie dokonania wykładni wyroku z 29 sierpnia 2017 r. Mogłyby stanowić co najwyżej podstawę środka zaskarżenia wyroku. Nie dotyczą natomiast wątpliwości co to treści wyroku lub jego uzasadnienia. Przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku, stanowiące w istocie polemikę z odmiennym niż oczekiwała strona stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu.

Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł K. J., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do treści art. 158 zdanie 1 p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni wyroku ma miejsce wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia taka powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia (jak i jego uzasadnienia), ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać, nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię wyroku nie może zmierzać również do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawnych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem Sądu orzekającego w sprawie. W ramach wykładni nie mieści się także żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania (postanowienie NSA z 1 lutego 2007 r., I OZ 51/07; postanowienie NSA z 9 stycznia 2008 r., II OZ 1364/07; postanowienie NSA z 26 czerwca 2008 r., I OZ 427/08; postanowienie NSA z 7 czerwca 2011 r., II OZ 462/11). Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych należy uznać domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku stanowiące w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu (postanowienie NSA z: 23 września 2011 r., II FSK 1224/10; 20 maja 2011 r., I FZ 104/11, akceptowane przez T. Wosia w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2013, s. 823, uw. 5).

W niniejszej sprawie Sąd I instancji zasadnie uznał, że nie zachodzi konieczność dokonania wykładni wyroku, albowiem treść orzeczenia sformułowana jest w sposób jasny, klarowny i nie budzi żadnych wątpliwości co do zakresu i treści rozstrzygnięcia oraz jego przedmiotu.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.