Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 1384/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną W.Ż. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1384/14 w sprawie ze skargi W.Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie.
Sąd pierwszej instancji wskazał, iż postanowieniem z dnia 11 grudnia 2014 r. Sąd odrzucił skargę W.Ż., wobec bezskutecznego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. Jak wynika z akt sądowych sprawy powołane orzeczenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 grudnia 2014 r. Zatem termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął skarżącemu 16 stycznia 2015 r.
Pismem z dnia 13 stycznia 2015 r. (złożonym w placówce pocztowej w dniu następnym) skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Jednocześnie wystąpił on, co zostało potwierdzone oświadczeniem z dnia 15 maja 2015 r. przyznanego z urzędu pełnomocnika, z osobistą skargą kasacyjną od przywołanego na wstępie rozstrzygnięcia Sądu.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2015 r. tut. Sąd zwolnił skarżącego z wpisu od skargi kasacyjnej i ustanowił adwokata z urzędu, oddalając w pozostałym zakresie wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Sąd pierwszej instancji wskazał, iż zgodnie z treścią art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
Natomiast w myśl art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga taka powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wymóg ten nie znajduje zastosowania jedynie wtedy, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 p.p.s.a.). Z kolei zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że sporządzenie skargi kasacyjnej przez skarżącego, który nie posiada kwalifikacji wymienionych w art. 175 § 1 i 2 p.p.s.a. sprawia, że skarga taka obarczona jest nieusuwalnym brakiem formalnym, a zatem podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 178 w związku z art. 175 § 1 p.p.s.a. odrzucił skargę kasacyjną.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył W.Ż. Postanowienie zaskarżono w całości i wniesiono o jego uchylenie i przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, iż pismem z dnia 6 maja 2015 r., Sąd zwrócił się do pełnomocnika z urzędu o podanie, czy skarżący wnosi w istocie skargę kasacyjną. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącego podał, iż pismo skarżącego z dnia 13 stycznia 2015 r. jest skargą kasacyjną. Podniesiono, iż wobec tego, że pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż pismo skarżącego jest skargą kasacyjną to pismo skarżącego należało potraktować jako skargę kasacyjną, a podpis pełnomocnika jako pismo sporządzone przez uprawnionego adwokata, albowiem w całości podtrzymał osobistą skargę skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.
Zgodnie z art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Stosownie do art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przepisu art. 175 § 1 p.p.s.a. nie stosuje się jedynie, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W oparciu o art. 175 § 3 p.p.s.a. skarga kasacyjna może być również sporządzona przez doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej. Uprawnionymi do sporządzenia skargi kasacyjnej są wyłącznie podmioty wymienione w art. 175 § 1-3 p.p.s.a. Przepisy te mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Sądy administracyjne z urzędu zobowiązane są zatem do badania czy opisane wymogi były przestrzegane. Żadne szczególne okoliczności nie uprawniają do jakichkolwiek odstępstw w tym zakresie.
W przedmiotowej sprawie skargę kasacyjną na postanowienie z 11 grudnia 2014 r. o odrzuceniu skargi skarżący sporządził osobiście, mimo prawidłowego pouczenia go przez Sąd pierwszej instancji o wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej od tego postanowienia przez adwokata lub radcę prawnego (k. 27 akt sądowych). Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2015 r. Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie skarżącego z wpisu od skargi kasacyjnej i ustanowienie dla skarżącego adwokata z urzędu. W odpowiedzi na zarządzenie Sądu pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 15 maja 2015 r. oświadczył, iż pismo skarżącego z dnia 13 stycznia 2015 r. jest skargą kasacyjną. W tej sytuacji prawidłowo zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 czerwca 2015 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił wniesioną skargę kasacyjną od postanowienia tego Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalną, bowiem sporządzoną przez skarżącego osobiście.
Podkreślić trzeba, że niesporządzenie skargi kasacyjnej, przez jedną z osób wskazanych w art. 175 p.p.s.a. nie jest brakiem formalnym, który podlegałby uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. Jest to brak nieusuwalny, czyniący taką skargę niedopuszczalną.
Zatem twierdzenie zawarte w uzasadnieniu zażalenia, iż oświadczenie pełnomocnika skarżącego z dnia 15 maja 2015 r. konwalidowało ww. brak, gdyż stanowiło potwierdzenie w całości skargi kasacyjnej, która powinna zostać potraktowana jako sporządzona przez uprawnionego adwokata jest całkowicie nieuzasadnione.
Niezależnie od powyższego podkreślić należy, iż skarga kasacyjna jest środkiem wysoce sformalizowanym co do zasad jej konstrukcji. Skarga ta, aby można ją było uznać za prawidłową, spełniającą warunki formalne musi odpowiadać wymogom przewidzianym w art. 174 i 176 p.p.s.a. Art. 174 p.p.s.a. przewiduje na jakich podstawach można oprzeć skargę kasacyjną zaś art. 176 p.p.s.a. określa jakie elementy skarga ta ma zawierać.
Natomiast pismo W.Ż. z dnia 13 stycznia 2015 r., które według pełnomocnika skarżącego stanowi skargę kasacyjną nie zawiera jakichkolwiek podstaw kasacyjnych ani ich uzasadnienia, jak również zakresu zaskarżenia oraz wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Wobec tego, jako niespełniająca wymagań określonych w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. podlegałaby odrzuceniu.
Naczelny Sąd Administracyjny pragnie w tym miejscu podkreślić, że przedmiotem rozpoznania niniejszego postanowienia była tylko i wyłącznie kontrola zaskarżonego postanowienia z dnia 15 czerwca 2015 r., które dotyczy odrzucenia skargi kasacyjnej, która to skarga kasacyjna nie została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, zatem pozostałe kwestie podnoszone w zażaleniu nie mogły być przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie ma wystarczających podstaw i oddalił je na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.