Uzasadnienie
Postanowieniem z 16 stycznia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 września 2017 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na uchwałę Rady Miejskiej w P. z [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżąca wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ww. postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając mu błąd w prawie i faktach poprzez naruszenie prawa wspólnotowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podlega odrzuceniu.
Wyjaśnić trzeba, iż postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania nie jest zwykłym postępowaniem sądowym ani też postępowaniem ze skargi kasacyjnej, lecz ma ono charakter nadzwyczajny, gdyż może doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego. Ze względu na wyjątkowy charakter tego postępowania muszą być zachowane wymogi określone w dziale VII ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stosownie do treści art. 280 P.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W przypadku braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, bowiem merytoryczne rozpoznanie skargi jest niemożliwe, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. W myśl art. 276 P.p.s.a. "do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy poniższe nie stanowią inaczej. Jednakże, gdy do wznowienia postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, stosuje się odpowiednio art. 175".
W okolicznościach niniejszej sprawy, skarga o wznowienie postępowania została złożona osobiście przez stronę, nie będącą jednocześnie adwokatem, radcą prawnym, sędzią, prokuratorem, notariuszem, radcą Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych. Oznacza to, że nie został spełniony obowiązek ustawowy z art. 276 w związku z art. 175 § 1 P.p.s.a. Strona skarżąca nie miała bowiem wymaganej ustawowo tzw. zdolności postulacyjnej do sporządzenia przedmiotowej skargi o wznowienie postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Z tych też względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 276 i art. 193 P.p.s.a.