Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu podniósł, że przedmiotem skargi J. S. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymująca decyzję Starosty Przeworskiego z dnia [...] maja 2013 r. uwzględniająca zarzuty dotyczące sprostowania granic pomiędzy działką nr [...], a działką nr [...] i prawidłowego wykazania budynku mieszkalnego, gospodarczego błędnie przyporządkowanego do działek sąsiednich. W skardze na w/w decyzję J. S. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wniosek nie został w ogóle uzasadniony.
Sąd przytoczył treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., zgodnie z którym sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd zaznaczył, że wstrzymanie może dotyczyć tylko takiego aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Przedmiotowa decyzja dotycząca zmian w ewidencji gruntów i budynków jest decyzją podlegającą wykonaniu, które polega na usunięciu błędnych wpisów i dokonaniu nowych wpisów (sprostowaniu).
Z tego punktu widzenia wstrzymanie wykonania decyzji orzekającej o wprowadzeniu zmian w operacie ewidencji gruntów, przez zaniechanie naniesienia ich w urządzeniach ewidencyjnych operatu ewidencyjnego, jest technicznie możliwe (por. postanowienie NSA z 25 stycznia 2007 r., sygn. akt I OZ 26/07). Sąd zaznaczył, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu skarżący w ogóle nie uprawdopodobnił z jakiej przyczyny wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozstrzygnięciem skargi mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Na tę okoliczność Sąd nie może z urzędu dopuszczać dowodów i prowadzić postępowania wyjaśniającego, bo zastępowałby wnioskodawcę w prezentacji przyczyn ubiegania się o ochronę tymczasową.
Brak wskazania przesłanek ubiegania się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie ma przy tym waloru braku formalnego wniosku i prowadzi do odmowy jego uwzględnienia (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 603).
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, iż stan wywołany zaskarżonymi decyzjami organu pierwszej i drugiej instancji został przez niego przedstawiony w złożonej skardze. Podkreślił, iż brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uruchomi procedurę geodezyjno – kartograficzną, której skutki mogą spowodować znaczne straty materialne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie mogło odnieść skutku. Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Ta konkluzja jest tak utrwalona w judykaturze, że zbędnym jest przytaczanie orzeczeń na jej poparcie.
Ponadto instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę skarżącego przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody w okresie poprzedzającym dokonanie przez sąd administracyjny merytorycznej kontroli tej decyzji. Z tego względu, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, sąd bierze pod uwagę jedynie okoliczności, które mogą zaistnieć przed wydaniem orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, a nie wszystkie skutki będące konsekwencją wykonania decyzji. Okoliczności te powinny być sformułowane we wniosku, gdyż ich późniejsza prezentacja (np. w zażaleniu) nie ma wpływu na treść orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania tego wniosku. Sąd orzekający nie może domyślać się intencji strony i poszukiwać uzasadnienia dla jego żądania w tej materii.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, iż prośba skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinna być poparta okolicznościami, które wskazywałyby, iż na skutek wykonania tego konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem strona skoncentrowała swą uwagę przede wszystkim na próbie podważenia zasadności wydanych decyzji podnosząc, że stan prawny zaistniały w ich wyniku jest wadliwy, a został przedstawiony w skardze. W tym miejscu przypomnieć należy, że ocena legalności zaskarżonego aktu administracyjnego na tym etapie postępowania jest niedopuszczalna.
Wskazać bowiem należy, że odnośnie merytorycznych kwestii, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie będzie się wypowiadał odrębnym orzeczeniem rozpoznając skargę. Wskazywane przez skarżącego skutki w postaci uruchomienia procedury geodezyjno - kartograficznej nie mogą stanowić argumentu przemawiającego za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Uwzględnienie wniosku z takim uzasadnieniem godziłoby w każdej sprawie w zasadę trwałości decyzji administracyjnych i czyniłoby z wyjątku wstrzymania wykonalności regułę. Skoro zatem skarżący nie przytoczył żadnych okoliczności przemawiających za zasadnością zgłoszonego wniosku zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 września 2013 r., nie narusza przepisów obowiązującego prawa.
Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.