Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia w sprawie ze skargi Z. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] września 2014 r. Nr [...] w przedmiocie przekazania zażalenia organowi I instancji.
Sąd I instancji wskazał w uzasadnieniu postanowienia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 12 lutego 2015 r. odmówił Z.Ś. przyznania prawa pomocy.
Postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 28 marca 2015 r.
W dniu 31 marca 2015 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie.
Z. Ś., wezwany przez Sąd pismem z dnia 22 kwietnia 2015 r. o uzupełnienie braku formalnego wniosku poprzez przedstawienie zażalenia na ww. postanowienie, przedstawił w terminie Sądowi wymagane zażalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że wniosek Z. Ś. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia należało odrzucić. Instytucja przywrócenia terminu została uregulowana w art. 85 i następnych ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej w skrócie p.p.s.a.) Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 zd. 1 p.p.s.a.). Z kolei zgodnie z przepisem art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub niedopuszczalny z mocy ustawy wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu. Przyjmuje się, że niedopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu ma miejsce między innymi w sytuacji, gdy do przekroczenia terminu w ogóle nie doszło a czynność została dokonana w ustawowym terminie (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze 2006, s. 213, postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., I OZ 405/08, LEX nr 493819).
Również w uchwale NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09 (ONSAiWSA z 2010 r. Nr 3, poz. 40 wyrażono pogląd, iż przez "niedopuszczalny" wniosek o przywrócenie terminu, w rozumieniu art. 88 p.p.s.a., rozumie się złożenie omawianego wniosku m.in. w przypadku, jeżeli strona nie uchybiła terminowi – a contrario z art. 86 § 1 p.p.s.a. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Skoro skarżącemu doręczono odpis postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy w dniu 28 marca 2015 r., to wynikający z art. 194 § 2 p.p.s.a. siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia rozpoczął swój bieg w dniu następnym, 29 marca 2015 r. i upłynął z dniem 6 kwietnia 2015 r. Oznacza to, że zażalenie zostało wniesione w wyznaczonym w tym celu terminie, co znaczy, że do uchybienia terminu w ogóle nie doszło. Sytuacji procesowej nie zmienia fakt, że zażalenie zostało złożone Sądowi w trybie uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu (w dniu 31 marca 2015 r.). Z tego względu omawiany wniosek należało uznać za niedopuszczalny w rozumieniu art. 88 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Dokonując oceny zasadności odrzucenia zażalenia przez Sąd pierwszej instancji wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 85 i nast. p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym be swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast niedopuszczalny wniosek podlega odrzuceniu.
Za niedopuszczalny należy uznać wniosek, który został złożony pomimo, że strona nie uchybiał terminowi, o którego przywrócenie wnosi.
W rozpoznawanej sprawie skarżącemu doręczono odpis postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy w dniu 28 marca 2015 r., stąd siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia rozpoczął swój bieg w dniu 29 marca 2015 r., a upłynął w dniu 6 kwietnia 2015 r. Zasadnie zatem stwierdził Sąd I instancji, że zażalenie zostało wniesione w terminie, a wiec do uchybienia terminu nie doszło. Stąd słusznie Sąd I instancji odrzucił przedmiotowy wniosek uznając go za niedopuszczalny w rozumieniu art. 88 p.p.s.a.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.