Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 469/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. E. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że T. E. wniósł do WSA w Krakowie skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do działek o numerach ewidencyjnych: [...] z obrębu [...], położonych w [...].
Zarządzeniem z dnia 22 lutego 2014 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jednego odpisu skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do usunięcia powyższych braków zostało doręczone prawidłowo 29 lutego 2016 r. (k.11) i pozostało bez odpowiedzi. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął 7 marca 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę, gdy strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przez braki formalne należy rozumieć niedochowanie wymogów, jakie przepisy prawa wiążą ze skutecznym złożeniem skargi, w szczególności określonych w art. 47 § 1 p.p.s.a. Przepis ten obliguje strony, składające pisma w toku postępowania do dołączania odpisów pisma i odpisów załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 13/13, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl)
Mając na uwadze powyższe Sąd I instancji stwierdził, że mimo prawidłowego wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, braki te nie zostały uzupełnione, w związku z tym, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., WSA w Krakowie odrzucił skargę.
Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie z dnia 13 kwietnia 2016 r., wnosząc o jego zmianę – uwzględnienie skargi oraz rozpoznanie sprawy merytorycznie. Skarżący argumentuje, że wykonał zarządzenie WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2016 r., poprzez wysłanie odpisu skargi listem zwykłym, z uwagi na brak środków na list polecony. Skarżący podejrzewa, że list ten zaginął lub w związku z problematyką sprawy został celowo usunięty przez osoby trzecie z akt sprawy. Skarżący dodał, że jego zażalenie powinno zostać uwzględnione, gdyż sąd nie jest w stanie sprawdzić czy jego twierdzenie jest prawdziwe czy nie, a skoro nie był on karany za składanie fałszywych zeznań istnieje domniemanie, że mówi on prawdę. Końcowo wniósł on o przywrócenie terminu do złożenia odpisu skargi.
Postanowieniem z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 469/16 WSA w Warszawie odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, wskazując, że w terminie otwartym do zaskarżenia postanowienia o odrzuceniu skargi, u podstaw którego legło ustalenie o nieprawidłowym uzupełnieniu braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, skarżący wystąpił zarówno z zażaleniem przeciwko postanowieniu odrzucającemu skargę jak i z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, opierając jego żądanie o tezę, że naruszenie terminu nie było przez stronę zawinione. Konkurencyjność i sprzeczność podstaw obydwu tych środków prawnych jest oczywista w ocenie WSA w Warszawie. Z tej przyczyny wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi został odrzucony przez WSA w Warszawie na podstawie art. 88 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak stanowi art. 47 § 1 p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że w wypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisem szczególnym w stosunku do art. 49 § 1 p.p.s.a. jest art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy, który w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi nakazuje sądowi jej odrzucenie.
W niniejszej sprawie skarżący został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jednego egzemplarza odpisu skargi własnoręcznie podpisanego, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie skutecznie doręczono skarżącemu w dniu 29 lutego 2016 r., zatem termin na uzupełnienie braku formalnego skargi upływał z dniem 7 marca 2016 r. W zakreślonym terminie skarżący nie nadesłał wymaganego odpisu skargi. W świetle przedstawionych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że WSA w Warszawie zasadnie stanął na stanowisku, iż bezskuteczny upływ terminu wyznaczonego na uzupełnienie określonego braku formalnego, musiał skutkować negatywnymi konsekwencjami dla strony w postaci odrzucenia wniesionej skargi z przyczyn formalnych, a tym samym niepoddania jej w ogóle ocenie merytorycznej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji podjął więc prawidłowe rozstrzygnięcie w postaci odrzucenia skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Twierdzenie skarżącego, jakoby wykonał on zarządzenie WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2016 r., poprzez wysłanie odpisu skargi listem zwykłym, z uwagi na brak środków na list polecony, nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Powołany przepis nie odróżnia rodzajów przesyłek (zwykłych, poleconych), zaś skutki zachowania terminu uzależnia jedynie od tego, czy pismo zostało oddane w polskim urzędzie pocztowym. Tym samym nadanie pisma przesyłką zwykłą jest równie skuteczne jak przesyłką poleconą. Jednakże w przypadku przesyłki poleconej nadawca dysponuje również dowodem jej nadania, co w razie wątpliwości ułatwia mu dochodzenie swych praw. W związku z tym nadanie przesyłki zwykłej obarczone jest pewnym ryzykiem obciążającym wysyłającego przesyłkę. W razie np. zaginięcia przesyłki, co jak utrzymuje skarżący miało miejsce w rozpoznawanym przypadku, to nadawca takiej przesyłki będzie musiał wykazać fakt nadania i/lub brak winy co do okoliczności, które spowodowały uchybienie terminu. Jednakże badanie tych okoliczności przez sąd może nastąpić w wyniku złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny - działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji