Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2016 r., sygn. akt III SAB/Kr 42/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił uzupełnienia postanowienia tego Sądu z dnia 30 maja 2016 r. odrzucającego skargę K. J. na "bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. jako wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym w administracji" z powodu braku kognicji sądu administracyjnego do jej rozpoznania.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że K. J. wniósł o uzupełnienie postanowienia z dnia 30 maja 2016 r., gdyż Sąd nie orzekł w całości o jego żądaniu, bo wówczas rozpoznałby merytorycznie jego skargę. Uznał zatem, że w trybie wniosku o uzupełnienie postanowienia odrzucającego skargę, Sąd jest władny zmienić swoje orzeczenie. Mając na uwadze, że skarżący domaga się w rzeczywistości zmiany rozstrzygnięcia w nieprawidłowym trybie, Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm., zwanej dalej: "ppsa") odmówił uzupełnienia postanowienia z dnia 30 maja 2016 r., stwierdzając, że jego zasadność skarżący powinien zakwestionować w trybie stosownego środka odwoławczego, o czym został pouczony przy doręczeniu mu odpisu tego postanowienia wraz z uzasadnieniem (k. 36).
K. J. wniósł na powyższe postanowienie zażalenie, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 157, art. 135, art. 133 w związku z art. 66, art. 134 i art. 135 w związku z art. "150 i 3 § 2 pkt 4" i art. 157 § 1, art. 153 i 170 oraz art. 141 § 4 ppsa w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647, z późn. zm.). W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł szereg zarzutów dotyczących nieprawidłowego odrzucenia skargi przez Sąd pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 157 § 1 ppsa, strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Strona może również złożyć wniosek o uzupełnienie postanowienia (por. art. 166 ppsa). Powyższe oznacza, że uzupełnienie wyroku (postanowienia) ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku (postanowieniu) dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Biorąc powyższe pod uwagę, wbrew zarzutom zawartym w zażaleniu, żadna z wymienionych okoliczności, która uzasadniałaby uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2016 r., nie występuje. Sąd ten orzekł o całości skargi, bowiem odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do jej rozpoznania. To stanowisko Sądu, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, mogło zostać jedynie zakwestionowane przez zaskarżenie postanowienia z dnia 30 maja 2016 r. w drodze środka odwoławczego, którym jest w tym przypadku skarga kasacyjna, a zatem niemożliwe było uzupełnienie powyższego postanowienia, na podstawie art. 157 § 1 ppsa.
Pozostałe zarzuty podniesione w zażaleniu nie mają dla sprawy żadnego znaczenia procesowego i w tym postępowaniu nie mogą być uwzględnione, bowiem dotyczą kwestii merytorycznego rozpoznania sprawy.
Wobec powyższego, zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.