Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 września 2016 r., sygn. akt: II SAB/Wa 608/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o przepis art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a. umorzył postępowanie w sprawie ze skargi A.A. S.A. z siedzibą w W. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z uwagi na cofnięcie skargi i zwrócił skarżącej uiszczony wpis.
W uzasadnieniu Sąd, odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącej o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego na rzecz strony, stwierdził, że nie ma podstaw do ich przyznania, ponieważ stosownie do treści przepisu art. 209 p.p.s.a. sąd rozstrzyga wniosek strony o zwrot kosztów w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w przepisie art. 201, 203 i 204 p.p.s.a.
Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie Sądu, zarzucając bezzasadne przyjęcie, że nie istnieją podstawy do zasądzenia zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, bowiem cofnięcie skargi nastąpiło na skutek wydania przez organ decyzji w sprawie (w której zdaniem skarżącej organ pozostawał w bezczynności) i z tej też przyczyny skarżąca cofnęła skargę, zatem na podstawie przepisu art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów jej przysługuje.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:
- 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
- 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
- 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W niniejszej sprawie bezspornie skarżąca Spółka cofnęła skargę pismem z dnia 23 sierpnia 2016 r. Czynność tę Sąd ocenił jako podpadającą pod przepis art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest prawidłowe.
Przedmiotem skargi Spółki była bezczynność organu w sprawie rozpoznania wniosku skarżącej o nakazanie administratorowi udostępnienia danych. Skargę tę skierowano prawidłowo wypełniając dyspozycje przepisów art. 52 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a., a Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych uwzględnił w terminie określonym w przepisie art. 54 § 3 p.p.s.a. skargę w całości.
Uwzględnienie skargi na bezczynność przez organ administracji publicznej w trybie autokontroli, nie zwalnia automatycznie sądu z obowiązku rozpoznania wniesionej skargi – organ jest bowiem zobowiązany do przesłania akt wraz z odpowiedzią na skargę, nawet jeśli w zakresie swojej właściwości uwzględnił skargę na bezczynność lub przewlekłość postępowania (art. 54 § 3 p.p.s.a.). Gdyby w wyniku oceny, że bezczynność miała miejsce i ustała w wyniku uwzględnienia skargi w trybie autokontroli, Sąd w realiach konkretnej sprawy umorzył z tej przyczyny postępowanie, Skarżąca miałaby możność ubiegania się o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw – przepisy art. 201 § 1 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Sąd I instancji nie dokonywał w ogóle analizy stanu faktycznego sprawy niniejszej w tym zakresie, bowiem rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania sądowego zapadło wskutek cofnięcia skargi przez Skarżącą.
Podstawa rozstrzygnięcia, zgodnie z wolą cofającej skargę, miała bez wątpienia wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania. Umorzenie postępowania w niniejszej sprawie z uwzględnieniem zasądzenia na rzecz skarżącej od organu zwrotu kosztów w oparciu o przepis art. 201 § 1 p.p.s.a. nie było zatem możliwe.
Tym samym niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów art. 209 w zw. z art. 201 § 1 i w zw. z art. 200 p.p.s.a., co uzasadniało oddalenie zażalenia na podstawie przepisów art. 197 w zw. z art. 184 p.p.s.a.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, jak w sentencji.