Postanowienie NSA z 14 marca 2012 r., I OZ 142/12

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 14 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2012 r. sygn. akt II SO/Wa 70/11 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym

Sprawa

w sprawie ze skargi A.S. zakończonej postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2003 r., sygn. akt II SAB 364/02 na bezczynność Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie ogłoszenia konkursu na stanowisko dyrektora Biura Dyrektora Generalnego w Kancelarii Prezesa RM postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A.S. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż skarżący zwolniony był od obowiązku uiszczania kosztów na podstawie art. 239 pkt 1 lit d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Odmawiając ustanowienia pełnomocnika Sąd uznał, iż skarżący nie wykazał w sposób dostateczny, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, co dawało podstawę do odmowy przyznania mu prawa pomocy w żądanym zakresie na podstawie art. 246 § 1 pkt. 2 P.p.s.a. Sąd podkreślił, że wzywał stronę do przedstawienia dokumentów poświadczających jej stan majątkowy, sytuację rodzinną oraz możliwości płatnicze, jednakże skarżący żadnego z żądanych dokumentów nie nadesłał.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A.S., podnosząc iż przepisy ustawy P.p.s.a. nie pozwalają sądowi na dokonywanie oceny okoliczności powołanych we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zdaniem skarżącego z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. wynika, iż sam fakt wykazania przesłanek przyznania prawa pomocy podlega ocenie, jednakże nie można tej sytuacji mylić z uznaniowością rozstrzygnięcia. W dalszej części uzasadnienia skarżący wskazał między innymi, iż jest osobą bezrobotną, pozbawioną dochodów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Art. 247 P.p.s.a. stanowi, iż prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Z taką sytuacją będziemy mieli do czynienia w przedmiotowej sprawie – mimo, iż w istocie A.S. nie wystąpił jeszcze z żadnym środkiem zaskarżenia.

Podkreślenia wymaga bowiem fakt, iż postępowanie ze skargi na bezczynność Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie ogłoszenia konkursu na stanowisko dyrektora Biura Dyrektora Generalnego w Kancelarii Prezesa RM zakończone zostało prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2003 r., sygn. akt II SAB 364/02, którym to orzeczeniem Sąd skargę odrzucił.

W tej sytuacji stronie przysługuje jedynie możliwość wznowienia postępowania, ewentualnie żądania stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem. Jednakże zgodnie z art. 278 P.p.s.a. wznowienia postępowania nie można żądać po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia, poza sytuacją kiedy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Z kolei art. 285f P.p.s.a. stanowi, że skargę o wznowienie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się. W niniejszej sprawie, jak już wskazano powyżej, postanowienie odrzucające skargę wydane zostało w dniu 9 lipca 2003 r., zaś wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony został w dniu 21 października 2011 r. (data na stemplu pocztowym), tym samym po upływie któregokolwiek ze powołanych wyżej terminów. Oznacza to, iż niezależnie od tego z jakim środkiem zaskarżenia skarżący zwróciłby się do sądu, podlegałby on odrzuceniu jako złożony po terminie, co jest jednoznaczne z uznaniem go za oczywiście bezzasadny. Tym samym spełniona została przesłanka odmowy przyznania stronie prawa pomocy określona w art. 247 P.p.s.a., co czyni rozważania Sądu I instancji w przedmiocie wypełnienia wymogów z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 niepotrzebnymi. Jednocześnie zauważyć trzeba, iż postanowienie odmawiające przyznania skarżącemu prawa pomocy, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu, a zatem brak było podstaw do jego uchylenia.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.